NASA Yanlışlıkla İnsan Kaynaklı İlk Meteor Yağmurunu Yaratmış Olabilir
NASA’nın DART görevi, bugün gerçeğe dönüşen geleceğin teknolojisidir. 2022’de görev, insanların potansiyel olarak tehlikeli asteroitleri Dünya’dan farklı bir yörüngeye itebileceğini gösterdi. Bunu, bir uzay aracını Didymos asteroitinin uydusu olan Dimorphos’a çarparak ve ardından yörüngesini başarılı bir şekilde değiştirerek yaptı. Bu, insanlığın bir gök cismini hareket ettirdiği ilk seferdi. Ancak daha fazlasını da yapmış olabilirdi. Gelecekte bir meteor yağmuru yaratmış olabilirdi.
DART, kinetik bir çarpıcıydı. Yaklaşık 150 metre (490 fit) çapındaki bir asteroide tam hızla gönderilen araba büyüklüğünde bir uzay aracıydı. Çarpışma, asteroit çiftinin çok ötesine kayalar ve bir enkaz bulutu bıraktı. DART’a, çarpışmayı gözlemleyen İtalyan Uzay Ajansı’ndan LICIACube adlı küçük bir CubeSat eşlik etti. Gözlemlere dayalı enkaz bulutunun yeni simülasyonları, Mars ve Dünya’nın her ikisinin de Dimorphos parçalarını ön kapılarına teslim alabileceğini ortaya koydu.
“Simülasyonlarımızdan elde ettiğimiz en heyecan verici sonuçlardan biri, Dimorphos’un DART etkisi nedeniyle Mars’a doğru teslimatla uyumlu fırlatma yörüngelerinin keşfiydi. Yani, çarpışmadan hemen önce DART ile uçup ayrılan ve püskürme konisini gözlemleyen küçük bir uydu olan LICIACube’un erken gözlemlerine dayanarak, bazı parçacıkların (< 500 m/s) yaklaşık 13 yılda Mars’a ulaşabileceğini” Politecnico di Milano’dan baş yazar Dr. Eloy PeñaAsensio, IFLScience’a söyledi.
“Bu bulgu, gelecekteki Mars gözlem görevlerinin DART etkisi tarafından üretilen Mars’taki meteorları tespit etme konusunda gerçek bir şansa sahip olabileceğini gösteriyor.”
Ekip, bunu çözmek için süper bilgisayar tesisleri kullanmak zorunda kaldı ve çeşitli boyutlarda ve çeşitli hızlarda ve yönlerde 3 milyon parçacığı simüle etti. Saniyede 500 metre (~1.120 mil/saat veya 1.802 km/saat) hızla hareket eden parçacıklar on yıldan fazla bir sürede Mars’a ulaşacak, ancak Dimorphos’un bazı küçük parçaları sadece yedi yılda Dünya’ya ulaşabilir ve 3,5 kat daha hızlı hareket ederler.
Dr. Peña Asensio IFLScience’a “Simülasyonlarımız, daha hızlı hareket eden parçacıkların 1,8 km/saniye hıza sahip olanlar için potansiyel olarak 7 yılda Dünya’ya ulaşabileceğini ortaya koydu. Ancak, teleskoplarla çarpışmanın gözlemlenmesi, bu hızdaki parçacıkların gözlemlenebilir meteorlar üretecek kadar büyük olmayacağını belirledi” dedi.
Simülasyonların çalışması Dimorphos’tan Dünya’ya daha yavaş parçacıkların gelmesini engellemiyor, ancak gezegenimizin yörüngesine girmeleri ve bir meteor yağmuruna dönüşmeleri biraz daha uzun sürecek. Yine de ekip, yeni adlandırılan Dimorphid’lerin kolayca fark edilebileceğini umuyordu.
“Her durumda, DART çarpmasının Dimorphos parçacıklarını Dünya’ya ulaşacak kadar yüksek hızlarda fırlatıp fırlatmadığı, önümüzdeki on yıllarda meteor gözlem kampanyaları aracılığıyla belirlenecek. Eğer gerçekleşirse, ilk insan yapımı meteor yağmuruna tanık olabiliriz,” dedi Dr. Peña-Asensio IFLScience’a.
“Sonuçlarımız, Dimorphid olarak adlandırılan bu meteorların, çalışmamızda sağladığımız tahminler sayesinde nispeten kolay tespit edilebileceğini gösteriyor. Örneğin, bunlar öncelikle Mayıs ayında meydana gelecek, yavaş hareket eden meteorlar olacak ve çoğunlukla Güney Yarımküre’den gözlemlenebilir olacak.”
O halde Mayıs 2055’te güzel karanlık bir gökyüzüne sahip ekvatorun güneyinde bir yerde olmaya çalışalım.
Bu çalışmanın Dimorphos’tan bir meteor gözlemleyerek doğrulanması zaman alacak olsa da, aynı zamanda CubeSat’ların uzay araştırmalarındaki önemini de gösteriyor. LICIACube olmadan bunu bilemezdik. İki yıl geçmesine rağmen araştırmacılar hala tüm veri setini anlamak için çalışıyorlar.
“LICIACube görüntülerinde gözlemlendiği gibi, Dimorphos yakınlarındaki tüyün boyut ve hız dağılımının kesin tahmini hala açık bir soru. Kuyruğun uzun vadeli izlenmesi, onlarca santimetreye kadar uzanan boyut dağılımları hakkında fikir verebilirken, çarpma simülasyonları, fırlatılan malzemenin ilk hız profillerini iyileştirmeye yardımcı oluyor,” diyor INAF-Trieste’den LICIACube ekibi üyesi ve Trieste Üniversitesi’nde yardımcı profesör olan Dr. Stavro Ivanovski IFLScience’a.
“LICIACube ekibi tarafından devam eden analiz, püskürme dinamikleri, toz kümeleri ve tüyü yeniden yapılandırma anlayışımızı geliştirmede önemli bir rol oynuyor.”
Son çalışmalar, enkaz bulutunun yapısı ve enkazın hızı açısından daha iyi anlaşılmasını sağlamıştır. Böyle bir olayın modellenmesinin karmaşıklıkları hafife alınamaz ancak LICIACube ekibi bu zorluğun üstesinden gelmeye devam ediyor. Dimorphos’a ne olduğu konusunda içgörüler sağlayacak şu anda üzerinde çalıştıkları çok şey var. Ekim ayında fırlatılacak ve 2026’da Didymos’a ulaşacak olan Avrupa Uzay Ajansı’nın Hera misyonu tarafından daha fazla takip sağlanacak.
Kaynak: https://www.iflscience.com
NASA Tarafından Gözden Kaçırılan Potansiyel Olarak Tehlikeli Bir Asteroit Bulundu