Büyük Akdeniz Tufanı: Denizler Yeryüzünü Nasıl Yuttu?
Beş milyon yıldan biraz daha uzun bir süre önce, Atlantik Okyanusu’ndan gelen su, bugünkü Cebelitarık Boğazı’ndan geçmenin bir yolunu buldu. Bu teoriye göre, okyanus suyu bir kilometre yüksekliğindeki yamaçtan aşağıya, boş Akdeniz’e doğru hızla giden bir arabadan daha hızlı akmış ve bu sırada gökdelen derinliğinde bir çukur kazmıştır.
O zamanlar Akdeniz büyük ölçüde kuru ve tuzlu bir havzaydı, ancak o kadar çok su aktı ki sadece birkaç yıl içinde – hatta belki de sadece birkaç ay içinde – doldu. Zirveye ulaştığında, sel günümüz Amazon nehrinin yaklaşık 1.000 katı su boşalttı.
En azından içimizden birinin 2009 yılında Cebelitarık Boğazı boyunca kazılan ve bu devasa sel tarafından oyulduğunu tahmin ettiği bir sualtı kanyonu üzerine yaptığı çalışmada öne sürdüğü tez bu. Eğer doğruysa (ki bazı bilim insanları bu teoriye karşı çıkmaktadır), Zanclean megaflood’u Dünya üzerinde kaydedilen en büyük tek sel olacaktır.
Ancak bunun gibi olağanüstü iddialar olağanüstü sağlam kanıtlar gerektirir. Son araştırmamız, suyun Akdeniz’in doğu yarısını yeniden doldurmak için günümüz Sicilya’sı ile Afrika anakarası arasındaki bir boşluktan nasıl geçtiğini kaydeden Zanclean dönemine ait tortul kayaları inceliyor.
Sicilya (İtalya’nın ‘burnunun’ yanındaki büyük ada) hala Akdeniz’in koyu mavi ile gölgelenmiş daha koyu havzaları arasındaki bölünmenin bir parçasını oluşturmaktadır. (GEBCO / Ulusal Oşinografi Merkezi, Birleşik Krallık
Bilim İnsanları Mega Tufanı Nasıl Tespit Etti
Bulgularımız, 19. yüzyılın sonlarında başlayan bir hikayenin son halkası. O zamanlar Akdeniz çevresindeki tuz bakımından zengin kaya çıkıntılarını inceleyen jeologlar, yaklaşık 5 ila 6 milyon yıl önce, yakın buzul çağlarının buzullaşmalarından çok önce, alışılmadık bir şeyin gerçekleştiğinin giderek daha fazla farkına vardılar: deniz kurumuştu. Bu çağa “Messiniyen” adını verdiler ve kuruma sonunda Messiniyen tuzluluk krizi olarak bilinmeye başlandı.
1970’lerde bilim insanları ilk kez Akdeniz’in derinliklerinde Messiniyen çağına ait tortul kayalara sondaj yaptılar. Üç şaşırtıcı keşifte bulundular. İlk olarak, deniz tabanının büyük bir kısmının altında kilometrelerce kalınlığında devasa bir tuz tabakası buldular. Bu, yaklaşık altı milyon yıl önce, tektonik plakaların yer değiştirdiği ve denizin büyük ölçüde Atlantik Okyanusu’ndan izole edildiği sırada büyük bir çevresel değişimin gerçekleştiğini doğruladı.
İkinci olarak, bu tuz tabakasının hemen üzerinde, sığ, düşük tuzlu göllerden fosil içeren tortular buldular. Bu, Akdeniz’in günümüz seviyesinin bir kilometreden daha altına düştüğünü ve suyun çoğu buharlaştıkça tuzun geride kaldığını gösteriyordu. Havzanın en alçak kısımlarında bir dizi göl kalmış, akarsular tarafından tazelenmiş ve nispeten tuzsuz tutulmuş olurdu. Bu yorum, bir zamanlar kuru bir araziyi kesen nehirleri ortaya çıkaran deniz tabanının sismik araştırmalarıyla da desteklendi.
Üçüncüsü, tuzun üstündeki kayalık katmanlar aniden daha tipik derin deniz tortusuna geri döndü. (Artık Akdeniz deniz türlerinin %11’inden azının krizden sağ çıktığını biliyoruz, bu da denizdeki yaşam üzerindeki etkinin ne kadar büyük ve kalıcı olduğunu gösteriyor.) Zanclean Flood terimi, bilim insanlarının gerçekten nelerden oluştuğunu veya kuru Akdeniz havzasını yeniden doldurmak için gereken zaman ölçeğini bilmeden, krizin sonunu ifade etmek için 1970’lerde türetildi.
Felaket Bir Yeniden Doldurma
Bir sonraki atılım 2009’da, Cebelitarık’tan geçmesi planlanan Afrika-Avrupa tüneli için jeofizik verilerinin, Atlantik Okyanusu ile Akdeniz arasında ani ve felaket niteliğinde bir sel sonucu oluşmuş olması gerektiğini göstermesiyle gerçekleşti.
Son araştırmamız bu hipotezi destekliyor. Maltalı deniz tabanı bilimcisi Aaron Micallef liderliğindeki bir ekibin parçası olarak, Akdeniz’in batı havzasını dolduran sel suyunun, günümüz Afrika ve İtalya’sını birbirine bağlayan, Sicilya Eşik olarak bilinen daha yüksek bir kara sırtına akması gereken bölgeyi keşfettik. Doğu Akdeniz’in dolması sırasında ikinci bir megasel olduğuna dair herhangi bir kanıt olup olmadığını merak ettik.
Güneydoğu Sicilya’da meydana gelen mega sel felaketi sonucu aşınan bir sırtın hava fotoğrafı. (Aaron Micallef).
Bulmacayı Birleştirmek
Son makalenin ortak yazarlarından biri olan Giovanni Barreca, güney Sicilya’da büyüdü. Uzun zaman önce kıyıya yakın alçak tepelerin, megaselin batıdan doğuya doğru ilerlemiş olması gereken Sicilya Eşiklerinin bir uzantısı olduğunu fark etti. Bölgenin ipuçları içerebileceğini düşündü.
Ekibimiz Sicilya’nın bu bölümünü ziyaret etti ve tepelerin gerçekten sıra dışı olduğunu fark etti. Derinden aşınmış çöküntülerle ayrılmış hizalanmış ve aerodinamik şekilleri, ABD’deki Washington eyaletindeki aerodinamik tepelere çok benziyor. Washington tepeleri, son Buzul Çağı’nın sonunda, geniş Missoula Gölü’nün bir buzulun arkasında baraj oluşturması ve felaketle boşalmasıyla meydana gelen bir megasel tarafından oyulmuştur.
Eğer Sicilya’daki bu tepeler ve çöküntüler de büyük bir sel tarafından şekillendirildiyse, çöküntülerin tabanından aşınan kaya parçaları beş milyon yıldan fazla bir süre sonra tepelerin üzerine dökülmüş halde bulunmalıdır.
Gerçekten de, tepelerin sırtı boyunca kaya parçası boyutuna kadar karışık ve çarpık kaya döküntüleri bulduk. Bunlar, çukurluklarda ve daha iç kesimlerde bulunan aynı kaya türleriydi.
Sicilya’nın Rosolini kasabası yakınlarındaki bir tepeye 5 milyon yıl önce atılmış bir kayanın kalıntıları.
Çalışmamızı iki kez kontrol etmek için, sel sularının Sicilya Eşik’inin bir bölümünü nasıl geçtiğine dair bir bilgisayar simülasyonu (veya “model”) geliştirdik. Sel akışının gerçekten de akarsuyun akış yönünü taklit edeceğini gösterdi.
Aslında, model tepelerin 40 metre veya daha derin su tarafından oyulduğunu ve saatte 115 kilometre (71 mil/saat) hızla aktığını gösterdi. Modellediğimiz bir alanda, saniyede 13 milyon metreküp su doğu Akdeniz havzasına akmış olurdu (referans olarak: bugün Amazon saniyede yaklaşık 200.000 metreküptür). Şaşırtıcı bir şekilde, bu hala önce Cebelitarık’tan akan ve ardından Sicilya yakınlarındaki doğu Akdeniz havzasına akan suyun yalnızca bir kısmıdır.
Kaynak: https://www.ancient-origins.net
Antik Babil’in ‘Tufan Efsanesi’, Sahte Haberlerin Şimdiye Kadarki En Eski Örneği Olabilir