Ölümden Sonra Kaybolan Garip Bir Işık Yayıyoruz
Calgary Üniversitesi ve Kanada Ulusal Araştırma Konseyi’nden fizikçiler, canlı organizmalarda ölüm anında ultra zayıf lüminesansın sona erdiğini ilk kez belgeleyen benzersiz bir deney gerçekleştirdiler. Fareler ve bitki yaprakları üzerinde yürütülen çalışma, yeni teşhis yöntemlerinin temelini oluşturabilecek gizemli bir fenomen olan biyofotonların varlığını doğruladı.
Biyofotonlar, inek kalp dokusundan bakteri kolonilerine kadar çeşitli canlı hücrelerden onlarca yıldır kaydedilen, 200 ila 1000 nanometre aralığındaki son derece zayıf radyasyonlardır. Bu ışığın yoğunluğu o kadar düşüktür ki, ortamdaki elektromanyetik radyasyon ve metabolik termal emisyonlar tarafından kolayca maskelenir. Ancak yeni teknolojiler, sinyalin izole edilmesini mümkün kılmıştır.
İnsanlar da dahil olmak üzere tüm canlılar kelimenin tam anlamıyla parlar; ancak yalnızca hayattayken. Kanadalı bilim insanları, ultra zayıf foton radyasyonunun (UVR) ölümle birlikte sona erdiğine dair doğrudan fiziksel kanıtlar elde ettiler. Bu keşif, uzmanlara doku sağlığını izlemek için invaziv olmayan bir araç sağlayarak tıbbi teşhislerde devrim yaratabilir.
Fizikçi Vahid Salari liderliğindeki bir ekip, canlı ve ölü farelerin ışık şiddetini karşılaştırmak için ultra hassas kameralar kullandı. Dört kemirgen karanlık bir odaya yerleştirilip bir saat boyunca filme alındı, ardından ötenazi uygulanarak bir saat daha gözlemlendi. Ölümden sonra bilim insanları, sıcaklık dalgalanmalarının etkilerini ortadan kaldırmak için farelerin vücut sıcaklığını korudu.
Bilim insanlarının gösterdiği gibi , ötanaziden sonra hücreler tarafından yayılan foton sayısı önemli ölçüde azaldı. Arabidopsis ve bodur şemsiye ağacı yapraklarıyla yapılan benzer deneyler de benzer sonuçlar verdi. Tersine, bitkiler kimyasallarla ciddi şekilde hasar gördüğünde, hasarlı bölgeler 16 saatlik gözlem süresi boyunca hasarsız bölgelerden daha parlak parladı.
Yaşayan radyasyon
Biyofotonların kaynağı muhtemelen canlı hücrelerin ısı, toksinler, patojenler veya besin eksiklikleri nedeniyle strese girdiğinde ürettiği reaktif oksijen türlerinden gelir. Hidrojen peroksit molekülleri yağ ve proteinlerle etkileşime girerek elektronları uyarır ve baz hallerine döndüklerinde foton yayar.
Bilim insanları, ultra zayıf radyasyonun gözlemlenebilmesinin, canlı organizmalarda doku stresinin izlenmesine dayalı tanı yöntemlerinin oluşturulmasının önünü açacağına inanıyor.
Derleyen: Feyza ÇETİNKOL
Kaynak: Ölümden Sonra Kaybolan Garip Bir Işık Yayıyoruz
Zorlu Çöl Şartları Turkana Halkının DNA’sını Nasıl Değiştirdi?