Ölüm Anında Zihin Neden Canlanıyor?: Bilim İnsanlarının ‘Klinik Ölü’ Hastalarda Yakaladığı O Sır
Ölümden sonra ne olduğu, insanlığın en büyük ve en kalıcı gizemlerinden biri olmaya devam ediyor.
Şimdi ise araştırmacılar, kalpleri birkaç dakikalığına durmuş olan hastalarda bilinç belirtileri tespit etti; bu durum, bilim insanlarını ölümden sonraki yaşama dair gerçeği gün yüzüne çıkarmaya bir adım daha yaklaştırdı.
Birleşik Krallık ve İspanya’daki 13 hastanede, ani kalp durması riski taşıyan 140’tan fazla hasta, kalplerinin durması durumunda yeniden canlandırma sürecinin ilk iki dakikasında bir hoparlör aracılığıyla müzik dinletilmesini içeren bir deneye gönüllü olarak katıldı.
İyileştikten sonra, hayatta kalanlar, canlandırma sırasında çalınan sesleri, çalınmamış diğer seslerle karıştıran on maddelik bir hafıza testi tamamladılar.
Yağmur ve kuş sesleri de dahil olmak üzere doğa seslerini duyan grup ve yeni oluşturulmuş melodileri duyan bir grup, şans seviyesinin üzerinde puan alırken, aynı melodileri farklı deneysel koşullar altında duyan üçüncü bir grup ise tahmin seviyesinde performans gösterdi.
Ekip, bulguların ‘geri dönüşümlü klinik ölüm durumlarında bile bilincin korunabileceğini’ gösterdiğini yazdı.
Daha düşük beyin oksijen değerleri de daha iyi hatırlama ile ilişkilendirildi ve bu da zihnin aşırı fiziksel stres altında bilgiyi nasıl işlediği konusunda daha fazla soru işaretine yol açtı.
Bulgular, bilincin kalp atışından daha uzun sürebileceği fikrini destekliyor; bu da ölümden sonraki yaşam tartışmasının merkezinde yer alan bir olasılık.
Bilim insanları, ölümden hemen sonra neler olduğuna dair yeni ipuçları buldu
Çalışma, tıbbi durumları bilinçsiz olmaları gerektiğini düşündüren dönemlerden hatırladıkları canlı deneyimlere odaklandı.
Burada, ‘klinik ölüm’ kalbin durduğu, ancak kişinin hala hayata döndürülebileceği anlamına geliyor. CPR beyne bir miktar kan sağlayabilir, bu nedenle kalp durması mutlaka tüm beyin aktivitesinin sona erdiği anlamına gelmez.
Çalışmaya İspanya’daki Comillas Papalık Üniversitesi, İngiltere’deki Manchester Metropolitan Üniversitesi ve Liverpool John Moores Üniversitesi’nden ekipler katıldı.
Deneyde, canlandırma sırasında bir dizüstü bilgisayara bağlı bir hoparlör aracılığıyla sesler çalınan üç grup kullanıldı.
Bir grup, kuş cıvıltısı, yağmur ve dalgaların çarpması gibi tanıdık doğal sesler duydu.
Diğer bir grup ise, hastaların deneyi daha önceki yaşamlarından hatırladıkları bir şeyle karıştırma riskini azaltmak için tasarlanmış yeni oluşturulmuş melodiler duydu.
Her iki grup için de, bir kuantum bilgisayar, her sesin çalınıp çalınmayacağına karar vermeye yardımcı oldu.
Bilgisayar, kuantum bitleri olan kübitleri birbirine bağlayan dolanıklığı kullandı, böylece ölçüm sonuçları birbirine bağlı oldu.
Bu sonuçlar, ses çalma sürecini kontrol eden birer anahtar işlevi görerek araştırmacıların, ses seçimine yönelik bu yöntemin daha iyi hatırlamayla bağlantılı olup olmadığını test etmelerine olanak tanıdı.
Üçüncü bir grup ise yeni melodileri, dolanıklık (entanglement) mekanizmasını kullanmayan bir sistem aracılığıyla dinledi.
Ardından katılımcılar, daha önce çalınmış beş ses ile çalınmamış beş sesten oluşan, on maddelik bir tanıma testine tabi tutuldular.
İlk iki gruptakiler on soruda ortalama altı veya yedi doğru cevap verirken, karşılaştırma grubundakiler yaklaşık beş doğru cevap elde etti; bu da tamamen tahmin ederek ulaşılabilecek beklenen sayıya denk geliyordu.
Araştırmacılar, düşük beyin oksijen seviyelerinin, daha yoğun ölüm yakın deneyimleri ve canlandırma sırasında çalınan seslerin daha iyi tanınmasıyla da ilişkili olduğunu buldu.
Bu, hastanın bilinçsiz göründüğü ve dolaşımının ciddi şekilde bozulduğu aşırı fiziksel stres altında beynin bilgiyi nasıl işlediği konusunda kafa karıştırıcı bir soru ortaya çıkarıyor.
Makale, bilinçli işlemeyle ilişkili elektriksel kalıplar da dahil olmak üzere, ölmekte olan beyinlerde organize aktivite patlamalarını kaydeden önceki araştırmalara işaret ediyor.
Bu tür bir aktivite, bazı hayatta kalanların bildirdiği deneyimleri, örneğin ışık görmeyi, hayatlarından sahneleri hatırlamayı veya alışılmadık derecede berrak bir zihne sahip olmayı açıklamaya yardımcı olabilir.
Yazarlar, ciddi şekilde stres altında olan bir beynin, normal işlevleri başarısız olmaya başlasa bile, deneyimleri veya anıları desteklemek için yeterli aktiviteyi kısa süreliğine koruyabileceğini öne sürdüler.
Hastalar ve aileler için en acil sonuç, dışa vurulan bir tepkinin olmamasının, bir kişinin deneyimi hakkında tüm hikayeyi anlatmayabileceğidir.
Yazarlar, tıbbi ekiplerin kalan bilinç olasılığını göz önünde bulundurmaları ve bir hastayı canlandırmaya çalışırken saygılı bir şekilde iletişim kurmaları gerektiğini savunuyorlar.
“Hastaların daha sonra olayları veya diyalogları hatırlayabileceği göz önüne alındığında, canlandırma sırasında saygılı sözlü iletişim de gereklidir,” diye yazdılar.
Ayrıca, hayatta kalanlara alışılmadık anıları hakkında soru sormayı ve bu deneyimler rahatsız edici olduğunda psikolojik destek sunmayı, hastaların derinden anlamlı veya açıklanması zor olabilecek bir şeyi tartışmalarına yardımcı olmayı öneriyorlar.
Kaynak: https://www.dailymail.com