Hidrojen Gazını Kendi Anüsüne Pompalayarak Hayat Kurtaran Kahraman Doktor
Tıp tarihi, bilim ve insanlık için biraz daha fazla çaba sarf eden, farklı başarı derecelerine sahip isimsiz kahramanlarla doludur.
Örneğin, sarı hummanın bulaşıcı bir hastalık olmadığına inanan ve bunu akla gelebilecek en iğrenç şekilde kanıtlamak için yola çıkan 19. yüzyıl Amerikalı doktor Stubbins Ffirth’i ele alalım.
İlk olarak, enfekte olanlardan çeşitli sıvılar topladı. Daha sonra sıvıyı gözlerine döktü ve içti. Kolunda bir yara oluştu ve kusmaya başladı. Enfekte olmadığını anladıktan sonra hastalarının kanı, tükürüğü ve idrarı ile deneylerine devam etti. Hastalığın bulaşıcı olduğu ortaya çıktı. Ancak kendisi hastalanmamıştı, çünkü hastalardan topladığı sıvılar artık hastalığın son evrelerine ait olduğu için bulaşıcı değildi. Kesinlikle sebepsiz yere kusuyordu.
Bir de, mutlak bir kahraman olan Dr Nicholas Senn var. Lafı uzatmadan söyleyelim, kendisi tıp adına anüsüne büyük miktarda hidrojen gazı pompaladı.
Senn, 1898 İspanyol-Amerikan Savaşı’nda görev yapan Amerikalı bir cerrahtı. X-ışınlarının yaygın olmadığı zamanlarda, bağırsakların veya midenin delinmiş olduğu karında kurşun yaralarının teşhis edilmesi ve bulunması inanılmaz derecede zordu. “İnce bağırsaklardaki ateşli silah yaralanmalarının acil tedavi edilmezse istisnasız ölümle sonuçlandığı” göz önüne alındığında, bu durum bir problemdi.
Senn, bir plan hazırlığındaydı ve bu türden çok fazla ölüm görmüştü: Ölümcül yaralıları bir balon gibi şişirmeye başlayacaktı.
Konuyla ilgili bir gazetede, “Bir tesisatçının bir gaz borusunda bir sızıntıyı tespit etmesi gibi, mide veya bağırsakta bir yara aranması gerektiği aklına geldi” diyor.
Birçoğunuz hastaları şişirmeyi çılgın bir fikir olarak görseniz de, bunun nedeni bir öncü vizyona sahip olmamanız ve adil olmak gerekirse, bir anüse gaz pompalama istekliliğinizin olmamasıdır. Senn bunların ikisine birden sahipti ve hemen işe koyuldu.
“Başarılması gereken ilk amaç, tüm mide-bağırsak kanalının hava ile şişirilmesi için geçirgenliğini kanıtlamaktı.”
Önceki deneyler, bölgeye su pompalamanın kötü bir fikir olduğunu göstermişti. “Bir çocuğun ince bağırsağının aşırı şişmeye maruz kaldığı zaman kopması” da buna dahildir. Senn, dokular üzerinde tahriş edici olmadığını ve yakılarak kolayca tespit edilebileceğini düşünerek hidrojeni kullanmayı tercih etti. Ek olarak, herhangi bir yangın sadece yarayı yakacaktı.
Şüphesiz önce zavallı köpekler üzerinde denedi, bazılarını anestezi altına alırken bazılarını almadı. “Deney iyileşme gösterdikten sonra hiçbir hayvan ölmemişti.”
Etkinliğini ve güvenliğini kanıtlamak için gerçek insan hastalar üzerinde yapılan bir dizi deneyin parçası olarak ve kısmen nasıl hissettirdiğini de biraz merak ettiği için, Senn kendini şişirdi.
“Rektum başına yaklaşık 6 litre gaz püskürtüldü. Rektum kalın bağırsağın yaklaşık olarak son 12-15 cm’lik kısmıdır. Kolonun son bölümünde başlar, anüse ulaşan kısa ve dar geçide ulaştığında biter. Kolonun şişmesi, süreç boyunca basitçe bir şişkinlik hissine neden oldu, ancak gaz ileum içine kaçar kaçmaz kolik ağrıları yaşandı, bu da insuflasyon ilerledikçe arttı ve tüm gaz kaçtıktan sonra durdu, ki bu durum ancak bir buçuk saat sonra oldu, “diye yazdı.
“Bağırsaklar ve mide tamamen şiştiğinde, yaşadığı his rahatsız ediciydi ve buna, aşırı terlemesine neden olan bir bayılma hissi eşlik ediyordu.
Özünde, güvenliydi ve kolik gibi hissediliyordu ve hidrojen gazı yellenmeyle çıkınca tamamen rahatlamıştı.
Uygulamayı denediği ilk hasta, tabancayla vurulan ve kurşun yarası olan 27 yaşındaki bir adamdı, ancak hayatta kalamadı. Bununla birlikte, uygulamanın yaraların yerini tespit etmede yararlı bir araç olduğunu kanıtladı ve pek çok hayatı kurtardı, ta ki X-ışını teknolojisi yaygınlaşana kadar. Böylece yaralıların artık rektum yoluyla şişirilmesine gerek kalmadı.
Derleyen: Feyza ÇETİNKOL
Kaynak: iflscience