Erken Uygarlıklar Yıldızları Nasıl Okudu?
Mezopotamya’nın çivi yazısı tabletlerinin ve Mısır hiyerogliflerinin birçoğu güneşe, yıldızlara veya gezegenlerin konumlarına atıfta bulunur. Ayrıca, dünyanın birçok yerindeki bir dizi antik yapı, ana yönlere (Doğu, Kuzey, Güney ve Batı) veya gök cisimlerine doğru hizalanmış veya doğrudan yönlendirilmiştir. Astronomi tarihçisi Michael Horkin’in yakın tarihli bir çalışması, 2000 Neolitik mezarı kataloglamayı ve Fransa, Portekiz, İspanya ve Kuzey Afrika’daki 1000’den fazla diğer mezarı araştırmayı içeriyordu. İngiltere’deki Kraliyet Astronomi Derneği’ne sunulan makalesi, MÖ 1000’den önce inşa edilen binlerce Neolitik yapının görünüşe göre güneşe veya önemli takımyıldızlara bakacak şekilde inşa edildiğini belirtiyor.
Çalışma hakkında yorum yapan Los Angeles’taki Griffith Gözlemevi’nden arkeoastronom E.C. Krupp, “Bu, bu anıtların inşasına olan bağlılıkta belirli bir sosyal örgütlenmeyi ve aynı zamanda bir göksel gözlem sistemini ima ediyor” diyor. Ancak Horkin, çalışmanın bir bölümü hakkında şunları söylüyor: “Eski insanların takımyıldızları nasıl gördükleri hakkında pek bir şey bilmiyoruz, çünkü okuma yazma bilmiyorlardı.” Okuma yazma bilmemek, eski ve bilinmeyen kültürler hakkında yaygın bir varsayımdır; ancak astronomik koordinatlarla tam olarak hizalanmış ve inşa edilmiş çok sayıda megalitik yapı, dolman, taş yığını ve henge (Stonehenge gibi) hakkında ne düşünmeliyiz?
Stonehenge. (LuckyStep/Fotolia)
‘Önceki’nin ‘İlkel’ Anlamına Geldiği İnancı
Eğer mitler bize, insanın düzenli olarak yıldızları okuduğu, Dünya ve gökyüzüyle iletişim kurduğu ve genel olarak kağıt üzerindeki semboller yerine Doğa kitabından ders aldığı bir zamanın olduğunu söylüyorsa, gerçekten de cahil olduğunu söyleyebilir miyiz?
Erken dönem ve okuryazar kaşiflerin çoğu, piramitlerde, Mısır tapınak kalıntılarında ve diğer antik megalitlerdeki astronomik hizalamaları ve matematiksel özellikleri fark etmedi. Bunları inşa eden insanların daha sonraki Yunan ve özellikle Roma halkından daha ilkel olduğu varsayıldığından, kimse göksel hesaplamalar gerektiren mimari özellikler aramadı.
Ancak 19. yüzyılın sonlarında, önde gelen İngiliz Astronom Sir Norman Lockyer dünyanın dört bir yanındaki antik tapınakları ciddi olarak incelemeye başladığında, birçok astronomik hizalama fark edildi. Ve o zaman bile, çoğu arkeolog bu tür gözlemleri tesadüf veya sadece ilkel dini inançların yapısal yönleri olarak küçümsedi.
Büyük Piramit’te Astronomik Hizalama ve Matematiksel Başarılar
Şaşırtıcı bir şekilde, dünyanın en ünlü megalit alanlarından biri olan Stonehenge’de (ki artık tutulmaları tahmin etmek için kullanılabileceğini biliyoruz) göksel hizalama üzerine ciddi bir çalışma yapılmadan önce 1960’lara kadar beklemek zorunda kaldık. Bu ilgisizlik nedeniyle, tapınakların gündönümleri, ekinokslar ve diğer göksel olaylarla hizalanmasında bulunan önemli ipuçları tamamen gözden kaçırıldı ve yüzyıllarca keşfedilmeden kaldı. Bugün bile birçok arkeolog, bu astronomik bilgilerin çoğunu, arkaik uygarlıkların kabul görmüş yorumlarıyla iyi uyuşmadığı için önemsiz olarak görüyor.
Ancak son birkaç on yılda, tartışılmaz kanıtlar, gelişmiş astronomi, matematik ve diğer yüksek bilimlerin gerçekten de birçok antik yapıya dahil edildiğini ortaya koydukça, durum yavaş yavaş değişmeye başladı. Çalışma için en uygun aday, Romalıların veya Yunanlıların inşa ettiği her şeyden daha büyük olan ve hala yeryüzündeki en büyük taş yapı olan Giza Piramidi’dir.
Mısır’ın Büyük Piramidi. Kaynak: BigStockPhoto
Orijinal beyaz (veya muhtemelen altın) tepe taşı ve kireçtaşı kaplamasıyla, kilometrelerce uzaktan görülebilen muhteşem bir manzara olmalıydı (bazı eski insanlar ona “Işık” adını vermişlerdir). Dünya’nın dönüş yönüne 1/20 derece hassasiyetle hizalanmıştır – kolay bir başarı değil. Piramidin devasa tabanı bugün bir santimetreye kadar düz görünüyor, ancak bu başarının taş çekiçlerle gerçekleştirildiği söyleniyor, inanılması imkansız bir varsayım.
J. H. Cole, modern ölçme tekniklerini kullanarak piramidi doğru bir şekilde ölçmüş ve çevrenin yüksekliğe oranının bir kürenin mükemmel bir taklidi olduğunu bulmuştur (2 çarpı Pi, bir kürenin yarıçap-çevre oranı). Peter Tompkins, Büyük Piramidin Sırları adlı eserinde, birkaç başka matematiksel gösterime de işaret etmektedir. Büyük Piramidin yüzey alanını taban alanına bölmek, sanat ve mimaride ünlü bir oran olan altın orana (1.618) çok yakın bir sayı verir. Ayrıca, üç büyük piramidin yerleşim şeklinin, ana yönlere hizalanmış, 1414 kübit x 1732 kübit ölçülerinde, “sırasıyla 2 ve 3’ün kareköklerinin bin katı” bir dikdörtgene tam olarak sığdığını gösterir.
Daha da ilginç olanı, 1993 yılında Robert Bauval (piramitler üzerine birçok kitabın ortak yazarı), Giza Platosu’ndaki üç ana piramidin, Mısırlılar için önemli bir takımyıldız olan Orion takımyıldızındaki üç kuşak yıldızının ayna yansıması olduğunu fark etmiştir. Bauval ve diğerleri ayrıca, Büyük Piramit’teki Kral ve Kraliçe Odalarından uzanan şaftların da yıldız hizalamalarını temsil ettiğine dikkat çekmiştir. Bu taşları tam olarak belirli açılarda kesmek, kenarları önemli astronomik koordinatlarla hizalanan diyagonal bir şaft oluşturacak şekilde yerleştirmek (bu koordinatlar, presesyon nedeniyle yıldızların çoğunun o konumda görünmediği durumlarda hesaplanmalıdır), milyonlarca taştan oluşan –bazıları 70 tona kadar– devasa bir yapıya gömmek ve tüm bunları taştan daha sert aletler, araçlar, matematik veya tekerlekler olmadan yapmak, “ilkel” bir kültür için oldukça şaşırtıcı bir şey. Ya da belki bu basitleştirilmiş varsayım yanlıştır.
Orion Kuşağı’nın üç yıldızının üzerine yerleştirilmiş Giza piramitleri. (Davkal/CC BY SA 3.0)
Erken Gelişmiş Medeniyetlerin İzleri mi?
Bu antik kültürlerin, özellikle de Mısır’ın kalıntılarının sunduğu büyük gizemlerden biri, sanki yoktan var olmuş gibi çok hızlı bir şekilde ortaya çıkmış olmalarıdır. Büyük Piramit’in, bu gizemli medeniyetin varsayılan başlangıcına yakın bir zamanda inşa edildiği düşünülüyor. Yazar ve asi Mısırbilimci John Anthony West’in belirttiği gibi, “Bu gelişmiş medeniyetlere dair kanıtlar neredeyse evrenseldir; hepsi de başlangıca yakın bir zamanda zirvede gibi görünüyor… neredeyse hepsinde tufan efsaneleri var, neredeyse hepsinde insanların daha uzun yaşadığı ve çok daha aydınlanmış ve gelişmiş olduğu Altın Çağlar’dan bahsediliyor.”
İleri Astronomi
Mezopotamya’nın ortaya çıkarılması ve İncil’deki bazı kraliyet ve şehir isimlerinin ilk kez gerçek tarihi yerler olarak doğrulanmasıyla birlikte, Eski Ahit’teki hikayeleri ve tarih öncesi dönemden kalma diğer mit ve efsaneleri daha gerçekçi bir şekilde ele almak için geçerli nedenler ortaya çıkmaya başladı.
Gerçekten de İncil’deki boyutlarda bir tufan yaşanmış olabilir ve bir tür Nuh’un Gemisi ve öncesinde var olan her şeyin neredeyse yok olması söz konusu olabilir. Hikayedeki gibi tam olarak gerçekleşmemiş olabilir, ancak dünyanın bazı bölgelerinde önceki medeniyetlerin birçok kanıtını silen büyük bir sel olmuş olabilir. Mezopotamya veya Mısır’da 5000 yıl önce medeniyet nasıl yoktan var olmuş gibi görünebilir ki? Bitki toprağa kadar kesilmiş olabilir, ancak kökleri hala orada olurdu.
Francis Danby’nin 1840 tarihli “Tufan” tablosu. (Kamu Malı)
Kaynak: https://www.ancient-origins.net
Tarihin Yeniden Yazılması: Mısır’ın Yeni Krallığı Düşündüğümüzden Daha Sonra Başladı