Çöl Üzerinde Bir Yolculuk: Kökenlerimizi Arayış
Namib çölü üzerinde dağınık bir şekilde bulunan taş aletlerin bir hazine yığını var; bu aletler hakkında pek bir şey bilinmiyor çünkü onlara ulaşmak son derece zor.
Batı Namibya’da bulunan bu koruma altındaki alan, birkaç yol ve sınırlı araç erişimiyle zorlu bir ulaşım sunuyor.
Bu nedenle, araştırmacılar Profesör Dominic Stratford ve Dr. George Leader, dünyanın en kurak ve en yaşanmaz çöllerinden biri olarak kabul edilen bu bölgedeki olası arkeolojik alanları keşfetmeye karar verdiklerinde, arazide yaya olarak ilerlemekten başka bir seçenekleri yoktu.
İki akademisyen, Witwatersrand Üniversitesi ve New Jersey Koleji, ABD ile ilişkili olup, Namibya ile uzun bir geçmişe sahiptirler.
Plan, merkezi sırt bölgesinden batıya doğru denize akan antik Tsondab Nehri’nin yolunu takip etmekti; bu bölge şu anda Namib Naukluft Ulusal Parkı olarak biliniyor. İki arkeolog, nehir boyunca ilerleyerek bu antik manzaranın insan ve hominin kullanımıyla ilgili kanıtlar bulmayı umuyordu.
Namibya’daki kurak Namib çölü.
Önlerinde, çakıl düzlükleri ve kumullar arasında, bazıları 100 metreyi (330 ft) aşan yüksekliklerde olan kumulların bulunduğu bir manzaradan 160 kilometreyi (100 mil) aşan bir yürüyüş yolculuğu vardı.
Namibya, arkeoloji ve paleoantropoloji açısından hala oldukça az bilinen bir bölge; çünkü ülkenin bilim insanları tarafından detaylı bir şekilde keşfedilmiş çok az yeri var. Henüz Namibya’da erken hominin fosilleri bulunmamış olsa da, Stratford bunların var olduğuna ve keşfedilmeyi beklediğine inanıyor.
1980’lerde antropolog Myra Shackley, Güney Namibya boyunca birçok izole alanı belgelerken, Namib Kum Denizi’nin derinliklerinde, Erken Taş Çağı’na ait el baltalarının ve Orta Taş Çağı aletleriyle zengin alanların bulunduğu birkaç alan keşfetti.
Son dört yıl içinde, Leader’ın liderliğindeki küçük bir disiplinlerarası paleobilimciler ekibi, bu alanların yaşını ve taş aletleri yapan homininlerin çölde nasıl hayatta kaldıklarını daha iyi anlamak için bu iki alan üzerinde çalışıyor.
Shackley’nin erken keşifleri ve yeni araştırma projesinde elde edilen veriler, Leader ve Stratford’ı Haziran ayında yürüyüşe çıkmaya motive etti.
Stratford, “Gerçekten alan genelindeki sitelerin dağılımını anlamanın en iyi yolunun çölde iyi bir kesit almak olduğunu düşündük,” diyor.
Ancak oraya ulaşmak, ikilinin keşifleri için ihtiyaç duyacakları her şeyi taşımayı gerektiren zorlu bir yürüyüşü gerektiriyordu.
Seyahatlerine, Namib-Naukluft Ulusal Parkı’nın doğu sınırına yakın küçük bir kasaba olan Solitaire’in hemen kuzeyinde başladılar.
Plan, denize doğru ilerlerken araçla üç kez yeniden ikmal yapılmaktı. Her şeyi sırtlarında taşımakla kalmayıp, su ve yiyeceklerinin büyük kısmını taşıyan bir aracı da çekiyorlardı.
Namib çölünde gece.
Başlangıçta planladıklarından daha zorlayıcı olacağını keşfettiler. Bir aracı çekerek yüksek kumullara tırmanmak tam bir eziyetti.
“Bu korkunçtu; saatte yaklaşık bir mil olarak bir bütçe oluşturmuştuk ve o ilk gün kumullara çıktığımızda, beş saatte sadece bir mil kat edebildik,” diyor Stratford.
Kısa süre içinde, daha hızlı tırmanmalarına olanak tanıyan, kumullardaki daha yoğun kumu tanımayı öğrendiler.
İkili, devasa çöl manzarası boyunca günde 10 saat boyunca 12 gün yürüdü; bu süre zarfında sıcaklıklar 38 dereceye kadar yükselip, geceleri soğuk 5 dereceye düştü. Bu süre içinde iki gün süren bir kum fırtınasına dayanmak zorunda kaldılar ve kıyıya yaklaştıklarında, her şeyi sırılsıklam eden yoğun sis ve ince, soğuk yağmurlarla karşılaştılar. Bu koşullar, kumullar arasında doğru yolu seçmeyi çok zorlaştırıyordu.
Stratford neredeyse seyahate katılamıyordu. Namibya’ya gitmeden sadece üç hafta önce apandisinin alınması gerektiğini öğrendi.
“Doktora ‘Üç hafta içinde Namibya’da olacağım, bir çölün içinden geçeceğim’ dedim. Doktor da ‘İyileşmen nasıl gidecek, göreceğiz’ yanıtını verdi ve ardından ‘Operasyondan sonra altı hafta boyunca hiçbir şey kaldırmaman gerekiyor’ dedi. Bu gerçekten gergin bir dönemdi ve takım arkadaşımı hayal kırıklığına uğratmak istemiyordum.”
Neyse ki, Stratford yola çıktıklarında yürüyebilecek kadar iyileşmişti.
Herhangi bir sorun çıkması durumunda, hareketlerini izleyen uydu takip cihazları ve ciddi bir acil tahliye gerektiğinde Walvis Bay’de hazır bir helikopter bulunuyordu.
Nehir boyunca yürüdükleri süre boyunca, nehrin ne zaman aktığına ve akışının ne kadar güçlü olduğuna dair bilgi verecek tortul örnekleri topladılar.
Bu nehir hakkında çok az şey bilindiğinden, akış yönü ve uzunluğu pek net değil. Kumullar arasında bulunan nehir tortusu ve antik geçici havuzların küçük parçaları, nehrin akış yönü ve çölün içindeki insanların varlığıyla ilgili hikayeyi anlatıyor.
İkili, inanılmaz derecede iyi korunmuş taş aletler buldular.
“Her yerde eserler vardı ve bazıları gerçekten çarpıcıydı,” diyor Stratford.
Bu aletlerden bazıları, modern insanların gelmesinden çok önce, yaklaşık 1.4 milyon yıl öncesine ait olabilir. Ancak daha yakın tarihteki aletler, 200 bin ile yaklaşık 30 bin yıl öncesine kadar uzanabilir.
Ancak Stratford ve Leader’ın yürüdüğü manzara, geçmişte, bugün gördüğümüz hiper-kurak çölden çok farklıydı.
Çöldeki hayvan leşi.
Bölgede bulunan fosiller, fillerin ve antilopların bir zamanlar Tsondab Nehri’nin kenarında ve nehrin kumullarla kaplandığı dönemlerde bu havuzları doldurduğunu ortaya koydu.
“İnsanlar, Namib Çölü’nün en eski çöl olduğunu ve milyonlarca yıldır böyle olduğunu iddia ettiler. Gerçekte, tarih boyunca çok değişti; giderek kuraklaşan bir manzarada, daha nemli dönemlerin etkisiyle,” diyor Stratford.
Namib üzerindeki yolculukları, kıyıya koşarak ulaşmakla sona erdi. Plan, sahilden 26 km (16 mil) uzakta üçüncü bir ikmal yapmaktı (yumuşak kıyı kumullarından iki günlük bir yürüyüş olarak hesaplanmıştı), ancak destek aracının daha kuzeydeki yüksek kumullardan geçemeyeceği belirginleşince bu iptal edildi.
Stratford ve Leader’a bir seçim yapma fırsatı verildi.
“Ya geri dönüp onlarla bir yerde buluşacağız ve son aşamayı bırakacağız ya da devam edip kalan malzemelerle her şeyi bir günde yapmaya çalışacağız,” diyor Stratford.
Devam etmeye karar verdiler. O gün, gevşek kumların üzerinde 16 mil (yaklaşık 26 km) kat etmeleri gerekiyordu.
Ertesi sabah saat 9’da, alçalan deniz seviyesinde kıyıda buluşma noktasına ulaşmaları gerekiyordu—Walvis Bay’den gönderilen bir aracın onlara ulaşabileceği tek zaman. Süreyi kaçırırlarsa, alınıp götürülmeleri için bir 24 saat daha beklemek zorunda kalacaklardı ve yiyecekleri ve suyu bitecekti. “Kumsala, zamanımızdan 15 dakika önce vardık,” diyor Stratford.
Çöl Keşifleri
Keşifleri sırasında, doğudan batıya kadar uzanan neredeyse tüm kesit boyunca 40’tan fazla yeni arkeolojik alan keşfettiler ve antik nehir ile görünüşte bu manzarayı keşfeden insanların hakkında birçok cevapsız soru ile evlerine döndüler.
Bu sorulardan biri, insanların ve erken homininlerin çoğu zaman bu kadar zorlu olan alanlara neden girdiği, oysa bol su ve zengin bitki örtüsü ile fauna barındıran yerlerin (200 km / 134 mil) çok da uzakta olmadığıdır.
Gelecekte, Stratford ve Leader, Namibya’ya geri dönmeyi ve yürüyüşleri sırasında yalnızca hızlıca örnekledikleri büyük havuzları keşfetmek için başka bir karasal keşif yürüyüşü yapmayı planlıyorlar. Ayrıca keşfettikleri izole arkeolojik alanları kazmak için bir yol bulmaları gerekiyor.
Ancak bu düşmanca ortamda yürüyüş yaparken, Stratford anlamaya çalıştığı atalarına farklı bir perspektiften bakmaya başladı.
“Bir arkeolojik alana gitmek çok kolaydır, ancak orada olmanın ne kadar zor olduğunu gerçekten anlayamazsınız. Ama içeride yürüdüğünüzde, kumulların arasında oturduğunuzda, orada uyuduğunuzda ve iki kum fırtınasına maruz kaldığınızda, o seçimleri neden yaptığınıza ve o binlerce yıl önce orada bulunan homininlerin de bu seçimleri neden yapmış olabileceğine dair bazı sorular sormaya başlarsınız,” diyor.
Kaynak: https://www.ancient-origins.net
Afrika’nın Derin Genetik Yapısı, Angola Namib Sakinlerinin Benzersiz Soyunu Ortaya Koyuyor