Bu Erken İnsan Atası Dik Yürüyordu ve O Kadar Güçlü Kollara Sahipti ki Zamanının Çoğunu Ağaçlarda Geçiriyordu
Yedi fosildeki kemik sağlamlığı, erken Homo türünün yere bağlı bir yaşam tarzına sahip olduğunu gösterirken, Australopithecus’un ise tırmanan bir maymunun kol gücünü koruduğu ortaya çıkmıştır.
İki ayak üzerinde yürümek, insanları diğer tüm maymunlardan ayıran şeydir. İnsan evriminin derli toplu versiyonunda, atalarımız ağaçlardan aşağı indiler ve orada kaldılar.
Örneğin Lucy iki ayak üzerinde yürüyordu. Onun türünün sürekli yerde yaşayan canlılar olduğunu hayal etmek kolaydır. Ancak uyluk kemiğine oranla Lucy’nin üst kol kemiği, Afrika maymunlarınınkine yakındı.
Australopithecus cinsinin daha büyük ve daha yaşlı bir üyesi olan Küçük Ayak’ın kolu da aynı şekildeydi . Günümüzde yaşayan hiçbir maymun veya insanda bulunmayan eşsiz bir vücut yapısına sahipti.
Bilim insanları, yedi fosil iskeletini karşılaştırarak, bu eski ataların yürümek için modern insan bacak gücüne ve tırmanmak için maymun benzeri kollara sahip olduğunu keşfettiler.
Ancak bu eşsiz kombinasyon sonsuza dek sürmedi. 1,8 milyon yıl önce, türümüzün ilk üyeleri bu maymun benzeri deseni tamamen geride bırakmıştı.
Kemik şaftları kullanım kaydını tutar.
Bir kemik gövdesi, yaşam boyunca yük bindiği yerlerde kalınlaşır. Dolayısıyla bir fosil gövdesinin sağlamlığı, sahibinin o uzvunu nasıl kullandığını gösterir.
Australopithecus’un ağaçlarda ne kadar zaman geçirdiği on yıllardır tartışılıyor. USC Keck Tıp Fakültesi’nde klinik tıp eğitimi profesörü olan Kristian J. Carlson ve meslektaşları, bu özelliği kullanarak bunu ölçtüler.
Günümüzde yaşayan maymunlar hala bu eski örüntüyü göstermektedir. Şempanzeler ve bonobolar zamanlarının yaklaşık %51’ini ağaçlarda geçirirken, orangutanlar yaklaşık %98’ini ağaçlarda geçirir. Her ikisinin de uyluklarına göre güçlü üst kol kemikleri vardır.
Dağ gorilleri zamanlarının yaklaşık %7’sini ağaçlarda geçirir ve uyluk kemikleri, insan yapısına yakın, nispeten daha güçlüdür. Dik yürüyen ve ağaçlarda hiç zaman geçirmeyen insanların ise, kollara oranla en güçlü uyluk kaslarına sahip olduğu söylenebilir.
Ekip, fosilleri bilgisayarlı tomografi (CT) ile taradı. Her uyluk ve kaval kemiğinin ortasından ve üst kol kemiğinin yaklaşık üçte birinden birer kesit aldılar. Her kesitten, gövdenin bükülmeye ve burulmaya ne kadar iyi direndiğini tahmin ettiler.
Fosilleri yaklaşık 1300 modern insan, neredeyse 100 şempanze ve bonobo, düzinelerce dişi goril ve 20 orangutanla karşılaştırdılar.
Küçük Ayak’ın maymun benzeri kolları vardı.
Çalışmanın ortak yazarlarından Johns Hopkins Üniversitesi’nden Christopher Ruff , daha önce Lucy’yi kol-uyluk kuvveti açısından insanlar ve şempanzeler arasına, ancak şempanzelere daha yakın bir yere konumlandırmıştı.
Lucy 3,2 milyon yıl önce yaşamış ve tahmini 28,9 kg ağırlığındaydı. Bilinen en küçük Australopithecus bireylerinden biri olup, tahmini vücut kütlesine sahip 37 birey arasında 35. sırada yer almaktadır; bu nedenle cinsin daha büyük üyelerinin daha az tırmanıp tırmanmadığı belirsizdi.
Little Foot bu sorunun bir kısmını yanıtlıyor. Güney Afrika’daki İnsanlığın Beşiği olarak bilinen Sterkfontein Mağaraları’ndan , Witwatersrand Üniversitesi’nden ortak yazar Ronald Clarke’ın önderliğindeki bir kazıda çıkarıldı . 3,67 milyon yaşında olan Little Foot, Lucy’den yaklaşık yarım milyon yıl daha yaşlı.
Tahmini ağırlığı yaklaşık 89 pound (40,2 kg) olup, bu 37 değerin ortalarında yer almaktadır. Kol-uyluk kas gücü, Lucy’ninkinden bile daha çok Afrika maymunlarına benziyordu ve en çok gorillere yakındı.
Etiyopya’dan bulunan üçüncü ve daha büyük bir Australopithecus afarensis iskeleti ise yalnızca eklem büyüklüğü açısından karşılaştırılabildi. Kalça eklemi, bir maymununki gibi, dirseğine göre küçüktü. Carlson’ın ekibinin bildirdiğine göre, maymun benzeri kollar yalnızca en küçük bireylerle sınırlı değil.
Bacaklar zaten insan bacaklarına benziyordu.
Bacak içindeki oranlar farklıdır. Küçük Ayak’ın kaval kemiği, uyluk kemiğine göre daha güçlüydü. Bu ölçüye göre, erken Homo fosillerinden ikisiyle birlikte, modern insan aralığının üst yarısında yer almaktadır.
Çalışmada yer alan insan soyunun her üyesinin, modern insanlar da dahil olmak üzere, uyluğa oranla güçlü bir kaval kemiği vardı. Yaşayan maymunlar bu ölçüde büyük farklılıklar gösterir. Yazarlar bunu, Australopithecus’un ağaçlarda kollarını ağırlık olarak kullanırken bile, alt uzuvlarını yürüyen bir canlı gibi yüklediğinin bir işareti olarak yorumladılar.
Bir eklem insan modeline uymuyor. Australopithecus’ta uyluk kemiğinin kalça ucundaki top, Afrika maymunlarında olduğu gibi dize göre küçüktü. Yazarlar bunun, kalçaya daha az kuvvet uygulayan bir yürüme biçimini yansıtabileceğini öne sürüyor.
Carlson, Earth.com’a verdiği bir röportajda bu karışımın nasıl görüneceğini anlattı.
“Şempanze gibi üst uzuvlarında dallar arasında veya ağaç gövdelerinde yukarı aşağı hareket edebilecek güce sahip, ancak yerde yürürken tıpkı bir insan gibi yalnızca alt uzuvlarını kullanan bir organizmayı izlediğinizi hayal edin,” dedi.
Bu karışım, yaşayan hayvanlar arasında mevcut olan en yakın davranışsal karşılaştırmayı sağlar. Göreceli kemik gücü karşılaştırıldığında, bu atalar yaşayan hiçbir maymuna benzemez.
Erken Homo türü zaten değişmişti.
Çalışmaya eklenen diğer iskelet ise Gürcistan’ın Dmanisi kentinden bir yetişkine ait. Yaklaşık 1,8 milyon yaşında olan iskeletin tahmini ağırlığı 121 pound (55,1 kg).
Bundan önce incelenen, her ikisi de Kenya’dan gelen iki Homo erectus iskeleti bazı sorunlar içeriyordu: biri henüz büyümekte olan bir erkek çocuğa aitti, diğeri ise bir hastalıktan etkilenmişti.
Üç erken Homo bireyinin tamamı, kol-uyluk uzunluğu bakımından insan benzeriydi. Bacak kemikleri ve eklemleri korunmuş olan iki birey de bu ölçülerde insan benzeri özellikler gösteriyordu.
Yazarların çocuğun yaşına bağladığı ufak bir istisna dışında, erken Homo fosilleri yaşayan maymunların yaşam alanının dışındaydı.
Carlson, Earth.com’a verdiği demeçte, “Ek fosilleri çalışmamıza dahil ettikten sonra, Australopithecus ve erken Homo kalıpları arasındaki farkın bu kadar belirgin ve net kalması şaşırtıcıydı” dedi.
Ona göre, Dmanisi’den daha eski bir erken Homo türünün eklenmesi, zaman içinde bir kademeli değişim ortaya çıkarabilirdi, ancak öyle olmadı. “İki ata grubu açıkça farklı.”
OH 62 uymuyor. Tanzanya’daki Olduvai Gorge’dan çıkarılan bu 1,8 milyon yıllık kısmi iskelet, Little Foot ve Lucy kadar maymunvari bir kol-uyluk gücüne sahip.
Araştırmacılar, bu canlının Homo habilis’e mi yoksa Australopithecus’a mı ait olduğu konusunda on yıllardır tartışıyorlar . Yazarlar, hangi cinse ait olursa olsun, uzuvlarının Australopithecus’a benzer bir ağaç kullanım derecesine işaret ettiğini öne sürüyorlar.
Değişimin olası nedenleri
Yazarlar, 1,8 milyon yıl öncesine kadar erken Homo türünün kollarını vücut ağırlığı taşıma yükünden kurtardığını öne sürüyor. Bu değişimi, tırmanmanın çok daha az yaygınlaşmasına ve tamamen dik yürümeye odaklanmalarına bağlıyorlar.
Yazarlar, taş alet yapımının bunun nedeni olmadığını, çünkü 3 milyon yıldan daha eski taş aletlerin bilindiğini ve bu aletlerin yer değiştirmeden çok öncesine ait olduğunu belirttiler.
Yürüyerek daha uzak mesafelere gitme ihtiyacının, muhtemelen daha fazla et tüketimiyle bağlantılı olarak, dikkate alınması gereken bir baskı olduğunu öne sürüyorlar. Ayrıca, Australopithecus ve Homo arasında beyin büyüklüğündeki artış oranının yükseldiğini, bunun da yaklaşık olarak geçiş dönemine denk geldiğini belirtiyorlar.
Daha fazla yürümeyi ve daha fazla zihinsel gücü destekleyen bir beslenme stratejisinin, bu iki eğilimi birbirine bağlamış olabileceğini öne sürüyorlar.
Carlson, ekibin insan atalarının vücutlarının farklı bölümleri arasındaki bağlantıları araştırmak istediğini belirterek, bunu şu soruyla dile getirdi: “Belirli evrimsel baskılar, vücudun birden fazla bölgesindeki değişikliklerden sorumlu mu?”
Verdiği örneklerden biri, Australopithecus’tan Homo’ya geçişte uzuv gücündeki değişimin, aynı zaman diliminde meydana gelen beyin büyüklüğü değişiklikleriyle bağlantılı olup olmadığıdır.
Bilinmeyenler şunlardır:
Çalışmada, yaklaşık 3 milyon ile 1,8 milyon yıl öncesine ait, dayanıklılığı test edilmiş hiçbir fosil bulunmamaktadır. Bu nedenle yazarlar, değişimin bu zaman aralığının hangi döneminde gerçekleştiğini söyleyemiyorlar.
Bu bölgenin içinden bilinen bir Australopithecus türü olan ve yaklaşık 1,97 milyon yıl öncesine ait Australopithecus sediba’nın , uzuvlarının kas gücü henüz ölçülemeyen iki kısmi iskeleti bulunmaktadır.
Dmanisi yetişkininin kalça eklemi, dizine göre, Kenya’daki erken Homo fosillerinin aksine, maymunlar ve insanlar arasında ara bir konumdaydı.
Yazarlar, bunun biraz farklı yürüme mekaniği anlamına gelebileceğini ve Dmanisi halkının atalarının Afrika’yı ne zaman terk ettiğiyle ilgili olabileceğini öne sürüyor.
Carlson’ın ekibi şimdi her uzuvdaki gücü karşılaştırıyor ve ön kolun üst kola, kaval kemiğinin de uyluğa göre hareket edip etmediğini inceliyor. Little Foot’un alt bacaklarındaki ince dış kemikler olan fibulalar da aynı analize tabi tutulacak.
Carlson, “Ayrıca, 3 milyon yıl öncesi ile 2 milyon yıl öncesi arasındaki zaman boşluğunu dolduracak ek kısmi iskeletlerin keşfini de heyecanla bekliyoruz!” dedi.
Böyle bir kanıt bulunana kadar, bir dağcının kollarından bir yürüyüşçünün kollarına geçiş ancak o milyon yıllık zaman dilimi içinde bir yere yerleştirilebilir.
Derleyen: Feyza ÇETİNKOL
Kaynak: Bu Erken İnsan Atası Dik Yürüyordu ve O Kadar Güçlü Kollara Sahipti ki Zamanının Çoğunu Ağaçlarda Geçiriyordu
Türkiye Kıyılarında Dünyanın En Eski Gemi Kalıntısı Keşfedildi
/Bu Erken İnsan Atası Dik Yürüyordu ve O Kadar Güçlü Kollara Sahipti ki Zamanının Çoğunu Ağaçlarda Geçiriyordu/Bu Erken İnsan Atası Dik Yürüyordu ve O Kadar Güçlü Kollara Sahipti ki Zamanının Çoğunu Ağaçlarda Geçiriyordu