Bir Zamanların Popüler Doğum Yöntemi:Anıları Silen Alacakaranlık Uykusu
Doğum yapmak zorlu bir süreçtir, ama çok uzak olmayan geçmişte çok daha zor ve kötüydü.
Uygun ağrı kesici, sezaryen ve antiseptikler kullanılmaya başlamadan önce, enfeksiyonlar ve evde doğumlar, şiddetli ağrılar ve anne adayı eğer şanslıysa pelvisini genişletmek için kullanılan motorlu testereler vardı.
Bu nedenle, Almanya’daki doktorlar hastalara acıyı dindirebilecekleri ve yaşadıkları deneyimle ilgili hatıralarını silebilecekleri sözünü verdiklerinde, bu uygulamanın nasıl popüler olduğunu anlamak kolay.
1906’da kadın doğum uzmanları Bernhardt Kronig ve Karl Gauss, doğumda yardımcı olmak için skopolamin ve morfin ilaçları verme fikrini ortaya attılar.
Morfin ağrıyı azaltırken , patlıcangiller ailesindeki bitkilerin bir bileşeni olan skopolamin uyuşukluğa, hafıza kaybına ve öforiye neden olur.
Öfori veya coşku, kişinin hoşnutluk duyduğu ve kendisini iyi hissettiği bir ruhsal durumdur. Psikiyatride öfori, her zaman patolojik anlam taşır ve çok kere organik serebral (beyinsel, beyinle ilgili) hastalığın önemli bir erken belirtisidir.
Buradaki fikir, hastaya iki ilaçtan yeterince vermeleri ve ağrının azaltılmasının yanı sıra daha sonra onlara tam bir hafıza kaybı yaşatmasıydı.
Doğal doğumdan daha az komplikasyon gösterdikleri için denemelerinden memnun olan Kronig ve Gauss, Almanya Baden’deki Baden Eyalet Üniversitesi Kadın Kliniğinde ilaç kombinasyonunu hastalara sunmaya başladı.
1907’de Gauss bunu tüm hamile hastalarına veriyordu. Tedavinin doğum sancısının sonu olarak abartıldığı söylentileri yayılmaya başladı ve çok geçmeden kadınlar “Alacakaranlık Uykusu” durumunda doğum yapmak için Amerika’dan Almanya’ya seyahat etmeye başladı.
Binlerce anne sonuçlardan memnun kaldı ve ağrısız doğum yaptıklarını ifade etti. Bazıları aynı prosedür altında daha fazla bebek sahibi oldu. Dışarıdan, kulağa gerçek olamayacak kadar iyi geliyordu. Ve öyleydi.
Hastalar doğum sancılarını ilk kez yaşamaya başladığında, Gauss onlara bir doz morfin ve skopolamin verirdi. O andan itibaren onlara yalnızca skopolamin dozları verilecekti.
Bu onların acıyı hatırlamasını engellerken, hiçbir şekilde onları hissetmekten alıkoymadı.
Kadınları yataklarına hapsetmek zorunda kaldılar. Kollarında ve bacaklarında düz örtü ya da kayış kullanarak, gözlerini bandajlayarak ve kulaklarına pamuk sokarak onların kendilerini ve başkalarını yaralamalarını önlemeye çalıştılar.
Çığlıklar aynı zamanda sürecin kadınların hatırladığı kadar acısız olmadığına dair oldukça büyük bir ipucuydu.
Dr Henry Smith Williams 1914’te “Anne çocuğunun doğumunun bilincinde gibi görünebilir ve bariz bir ıstırabın çekebilir” diye yazmıştı. “Ancak birkaç dakika sonra, bebek bakıldığı yan odadan hemşire tarafından getirilip annenin kollarına yerleştirildiğinde, hasta çocuğu kendi çocuğu olarak tanımıyor veya henüz yaşadığını fark etmiyor.”dedi.
Bununla birlikte, yöntem büyük ölçüde annelerin kendilerinden gelen yüksek talep nedeniyle Atlantik üzerinden ABD’ye kadar ulaştı. Burada ilaçların uygulanma şekli nedeniyle ek tehlikeler de vardı.
Almanya’da hastalar ilaçların uygulanmasından önce metodik olarak dozaj açısından değerlendirilmişti, Amerika’da durum böyle değildi. Almanya’da tamamlayıcı dozlar hastaların ihtiyaçlarına göre verilirken, Amerika’da dozlara bölünerek belirli aralıklarla verildi.
Dr Stella Lehr, 1915’te tanık olduğu bir doğum hakkında “Bebek pembemsi lavanta rengindeydi ve yaklaşık on dakika boyunca nefes almadı” diye yazdı. “Bu süre zarfında çeşitli canlandırma yöntemleri kullanıldı: bebek ayaklarından asıldı ve vücudu kuvvetlice tokatlandı, sonra bir masaya yatırıldı ve kalp masajı yapıldı; sonra vücut dönüşümlü olarak sıcak ve soğuk suya daldırıldı ve son olarak intratrakeal kateterizasyon uygulandı.” diye belirtti.
“Buna tanık olduktan sonra, doğal olarak alacakaranlık uykusunun çok dikkatli bir şekilde kullanılması veya daha iyisi hiç kullanılmaması gerektiğine karar verdim.” dedi.
Prosedüre olan talep o sırada mevcut olan ağrı kesici göz önüne alındığında anlaşılabilir. Nitelikli ve doz konusunda dikkatli çalışan doktorları çok geride bıraktı ve dozları uygulama görevi genellikle yeterli eğitimi olmayan hemşirelere bırakıldı.
İlaçların plasentayı geçebileceği göz önüne alındığında, bu, bebeklerin sağlıklı nefes alamamasıyla sonuçlanabilir, ki bu muhtemelen normal doğumda gerçekleşmezdi.
Alacakaranlık Uykusu talebi, yöntemin ABD’de yaygınlaşmasına yardımcı olan Francis Carmody’nin 1915’te doğum sırasında ölmesinden sonra azaldı.
Bu ölüm, yöntemle ilgisi olmayan bir kanamadan kaynaklanmıştı, ancak yine de uygulamanın daha az popüler hale gelmesine neden oldu.
Bununla birlikte, gazeteciler odaların içindeki olumsuz koşulları ve uyuşturulmuş hallerinde kısıtlamalara karşı mücadele eden kadınların vücudunda bırakılan makas çatlaklarını ortaya çıkarana kadar, bazı bölgelerde alacakaranlık uykusu 1960’lara kadar hala kullanılıyordu.
Derleyen: Feyza ÇETİNKOL
Kaynak: iflscience
/ Bir Zamanların Popüler Doğum Yöntemi:Anıları Silen Alacakaranlık Uykusu/