Bazı Kanser Genleri Hayatta Kalmanıza Yardımcı mı Oluyor?
Şaşırtıcı bir keşif, daha önce özofagus kanserini hızlandırdığı düşünülen bir genin aslında başlangıçta bu kansere karşı korunmaya yardımcı olduğunu ortaya koyuyor.
Bu önemli çalışma, bireysel genetik profillere göre uyarlanmış daha iyi tahmin ve önleme stratejilerine yol açabilir.
Kanser Genetiğinde Değişen Paradigmalar
Nature Cancer dergisinde bugün (3 Ocak) yayımlanan yeni bir araştırmaya göre, uzun süredir özofagus kanserine yol açtığı düşünülen bir genetik mutasyon, hastalığın erken evrelerinde koruyucu bir role sahip olabilir. Bu şaşırtıcı bulgu, doktorların kansere yakalanma riski en yüksek olan kişileri daha iyi değerlendirmelerine yardımcı olarak daha hedefe yönelik ve etkili önleme stratejilerinin önünü açabilir.
Londra Queen Mary Üniversitesi Barts Kanser Enstitüsü’nde Kanser Genomiği Profesörü ve bu çalışmadaki deneysel çalışmanın gerçekleştirildiği Francis Crick Enstitüsü’nde Baş Grup Lideri olan baş araştırmacı Francesca Ciccarelli, “Genellikle kanser genlerindeki mutasyonların kötü haber olduğunu varsayıyoruz, ancak tüm hikaye bu değil” diyor. “Bağlam çok önemlidir. Bu sonuçlar, mutasyonların kanser üzerindeki etkisini nasıl düşündüğümüz konusunda bir paradigma değişikliğini desteklemektedir.”
Özofagus Kanseri Risk Faktörlerini Yeniden Düşünmek
İngiltere’de özofagus kanseri olan hastaların sadece %12’si 10 yıl veya daha uzun süre hayatta kalmaktadır. İngiltere, özofagus adenokarsinomu adı verilen alt tipin dünyadaki en yüksek görülme oranlarından birine sahip ve vakalar artmaya devam ediyor. bu kanser türü, yemek borusunu kaplayan hücrelerin anormal hale geldiği Barrett özofagusu adı verilen bir durumdan gelişiyor. Ancak her yıl Barrett’s hastalarının sadece yaklaşık %1’inde kanser gelişmektedir. Yeni çalışmada araştırma ekibi, özofagus adenokarsinomunun daha iyi tahmin ve tedavisini desteklemek için neden bazı Barrett’s vakalarının kansere yol açarken diğerlerinin yol açmadığını daha iyi anlamaya çalıştı.
Ekip, özofagus adenokarsinomu olan 1.000’den fazla kişiden ve Occams Konsorsiyumu’ndan alınan örnekler de dahil olmak üzere Barrett özofagusu olan 350’den fazla kişiden alınan büyük bir gen dizileme veri setini analiz etti.[1] CDKN2A adı verilen bir gendeki kusurların, kansere hiç ilerlememiş Barrett özofagusu olan kişilerde daha yaygın olduğunu buldular. CDKN2A çeşitli kanserlerde yaygın olarak kaybolduğundan ve kanserin oluşmasını engelleyen moleküler bir koruma olan tümör baskılayıcı bir gen olarak bilindiğinden, bu bulgu beklenmedikti.
CDKN2A’nın Kanser İlerlemesindeki İkili Rolü
Araştırma, özofagusumuzdaki normal hücrelerin CDKN2A’yı kaybetmesinin Barrett özofagusunun gelişimine yardımcı olduğunu gösterdi. Bununla birlikte, hücreleri, genellikle ‘genomun koruyucusu’ olarak adlandırılan kritik bir tümör baskılayıcı olan p53’ü kodlayan başka bir anahtar genin kaybına karşı da korur. P53 kaybı, hastalığın Barrett’ten kansere ilerlemesini güçlü bir şekilde tetikler.
Ekip, hem CDKN2A hem de p53’ü kaybeden potansiyel olarak kanserli hücrelerin zayıfladığını ve etraflarındaki diğer hücrelerle rekabet edemediğini ve kanserin kök salmasını engellediğini buldu. Buna karşılık, kanser hücreleri hastalık geliştikten sonra CDKN2A’yı kaybederse, bu durum daha agresif bir hastalığı ve hastalar için daha kötü sonuçları teşvik eder.
İki Yüzü Olan Bir Gen
Profesör Ciccarelli, CDKN2A’nın ikili rolünü, Ocak ayına adını veren antik Roma geçiş tanrısı Janus’a benzetiyor. Janus’un biri geçmişe diğeri geleceğe bakan iki yüzü vardır.
“Kanser mutasyonlarına iyi ya da kötü, siyah ya da beyaz olarak bakmak cazip gelebilir. Ancak Janus gibi, birden fazla yüze sahip olabilirler – ikili bir doğa” diye açıklıyor. “Yaşlanmanın kaçınılmaz bir parçası olarak hepimizin mutasyonlar biriktirdiğini giderek daha fazla öğreniyoruz. Bulgularımız, bu mutasyonların saatli bombalar olduğu yönündeki basit algıya meydan okuyor ve bazı durumlarda koruyucu bile olabileceklerini gösteriyor.”
Bulguların kanser riskini değerlendirme şeklimiz üzerinde önemli etkileri olabilir. Barrett özofagusu olan bir kişide erken bir CDKN2A mutasyonu varsa ancak p53’te mutasyon yoksa, bu durumun durumlarının kansere ilerleme olasılığının daha düşük olduğunu gösterebileceğini öne sürüyorlar. Öte yandan, hastalığın ilerleyen dönemlerinde CDKN2A mutasyonları kötü bir prognoza işaret edebilir. Bu yeni bilginin klinikte hastalara fayda sağlamak üzere en iyi şekilde nasıl uygulanacağını belirlemek için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.
Kanser Araştırmaları ve Finansmanındaki Gelişmeler
Cancer Research UK Bilim Katılım Müdürü Dr. Nisharnthi Duggan şunları söyledi: “Özofagus kanserinde sağkalım 1970’lerden bu yana iyileşmiştir, ancak hala tedavisi en zor kanserlerden biridir. Bunun en büyük nedeni, genellikle tedavilerin başarılı olma olasılığının daha düşük olduğu ileri aşamalarda teşhis edilmesidir.
“Bu tür araştırmaların finanse edilmesi, anlayışımızı ilerletmek ve hastalıktan etkilenen insanlar için sonuçları iyileştirmek açısından kritik önem taşımaktadır. Kanserin karmaşıklığını çözmede keşif biliminin önemini göstermektedir, böylece kanseri önlemenin, tespit etmenin ve tedavi etmenin yeni yollarını belirleyebiliriz.”
Kaynak: https://scitechdaily.com