Tarih Öncesi Zafer Kutlamaları Sandığımızdan Çok Daha Acımasızdı
Fransa’da bulunan antik kemikler, Neolitik savaşların ritüelleştirilmiş infazlar ve ganimet toplama ile sonuçlanmış olabileceğini ortaya koyuyor. Kanıtlar, şiddetin üstünlüğü göstermek ve toplulukları birleştirmek için sahnelendiğini gösteriyor.
Yeni bir çalışma, tarih öncesi çatışmalar hakkındaki fikirleri yeniden şekillendiriyor. Araştırmacılar, toplu mezarlara gömülen insanların kalıntılarını yakından inceleyerek, Avrupa’daki bilinen en eski zafer kutlamalarından birinde ölmüş olabilecek bireylerin kimliklerini ve yaşam öykülerini yeniden oluşturdular.
Dr. Teresa Fernández-Crespo ve Profesör Rick Schulting’in ortak yazarlığını yaptığı “Neolitik Avrupa’da askeri zafer kutlamalarının kurbanlarının çoklu izotop biyografileri ve kimlikleri” başlıklı çalışma, Science Advances dergisinde yayınlandı . Ekip, Fransa’nın kuzeydoğusundaki Alsace bölgesinde bulunan insan kalıntılarına gelişmiş çoklu izotop analizi uyguladı. Mezarlar yaklaşık olarak MÖ 4300-4150 yıllarına tarihleniyor.
Tarih Öncesi Şiddeti Yeniden Düşünmek
Bu sonuçlar, Neolitik dönemdeki şiddetin rastgele veya tamamen pratik nedenlere dayalı olduğu yönündeki uzun süredir devam eden görüşe meydan okuyor. Bunun yerine, kanıtlar bazı vahşet eylemlerinin sosyal ve sembolik bir anlam taşıdığını gösteriyor.
Achenheim ve Bergheim’deki kazılar rahatsız edici sahneler ortaya çıkardı. Arkeologlar, yoğun ve tekrarlanan şiddet izleri taşıyan tam iskeletlerin yanı sıra, kopmuş sol üst uzuvlarla dolu çukurlar buldular.
Bu aşırı güç kullanımı ve kopmuş vücut parçalarının birleşimi, bilinen Neolitik katliam veya infazlarda tipik olarak görülenlerden farklıydı.
Araştırmacılar, bu ölümlerin muhtemelen, yenilmiş düşmanları küçük düşürmek ve galip grup içindeki bağları güçlendirmek için tasarlanmış, savaş sonrası organize ritüellerin bir parçası olduğunu savunuyorlar.
İzotop Analizi Dışarıdan Gelenleri Ortaya Çıkarıyor
Bu kişilerin kim olduğunu belirlemek için bilim insanları, kurbanların kemik ve dişlerindeki izotopik işaretleri, standart cenaze törenleriyle gömülen kişilerinkilerle karşılaştırdı. Bu kimyasal imzalar, bir kişinin yaşamı boyunca beslenme, hareket ve fiziksel stres hakkında bilgi sağlıyor.
Analiz, belirgin farklılıklar ortaya koydu. Kurbanların farklı beslenme alışkanlıkları ve daha fazla hareketlilik ve fizyolojik zorlanma belirtileri göstermesi, muhtemelen yerel sakinler olmadıklarını gösteriyordu.
İki Aşamalı Bir Ritüelin Kanıtı
İzotop verileri ayrıca önemli bir ayrımı da ortaya koydu. Düşmüş savaşçılardan geldiği düşünülen kopmuş uzuvlar, yerel izotopik izler taşıyordu. Buna karşılık, iskeletlerinde işkence izleri bulunan bireylerin daha uzak bölgelerden geldiği anlaşıldı.
Bu örüntü, iki aşamalı bir ritüel fikrini desteklemektedir. Savaşta öldürülen yerel düşmanların cesetleri parçalara ayrılmış ve uzuvları muhtemelen ganimet olarak alınmıştır.
Diğerleri, muhtemelen bölge dışından getirilen esirler, şiddetli infazlara maruz bırakılmıştır. Araştırmacılar bu eylemleri, güçlü bir mesaj göndermeyi amaçlayan bir tür Neolitik siyasi tiyatro olarak yorumlamaktadır.
Profesör Schulting şunları söyledi: “Bu bulgular, şiddeti sadece savaş aracı olarak değil, aynı zamanda gösteri, hafıza ve egemenlik kurma aracı olarak kullanan, derinden yerleşmiş bir toplumsal pratiğe işaret ediyor.”
Neolitik Dönemde Savaş, Ritüel ve Sosyal Kimlik
Bu çalışma, Neolitik dönemde şiddetin sosyal ve kültürel rollerine ışık tutarak, erken Avrupa toplumlarını anlamamıza önemli bir boyut katıyor. Savaşın ritüel ve kamusal gösteriyle yakından bağlantılı olduğunu ve toplulukların kendilerini ve düşmanlarını nasıl tanımladıklarını şekillendirdiğini öne sürüyor.
Derleyen: Feyza ÇETİNKOL
Kaynak: Tarih Öncesi Zafer Kutlamaları Sandığımızdan Çok Daha Acımasızdı
Venezuela’daki Gizemli Spiraller: Sekiz Bin Yıllık Bir Mesaj mı Saklanıyor?