Sınırlı Hindistan-Pakistan Nükleer Savaşı Bile Küresel Kıtlığı Getirecek
Nükleer kış kavramı – nükleer bombaların ürettiği hava kaynaklı kurum tarafından getirilen bir yıllık gezegen donması – onlarca yıldır varlığını sürdürüyor. Ancak bu tür spekülasyonlar büyük ölçüde Rusya ve ABD arasındaki topyekün savaşı kapsayan yuvarlak hesaplara dayanıyor. Şimdi, küresel iklim, bitkisel üretim ve ticaretin en son modellerini içeren yeni çok uluslu bir çalışma, daha az devasa ancak belki de daha uzun süreli nükleer silahlı düşmanlar Hindistan ve Pakistan arasındaki olası değişimi inceliyor. İkisi arasındaki sınırlı bir savaşın bile, gezegen genelinde benzeri görülmemiş gıda kıtlıklarına ve on yıldan fazla süren olası açlığa neden olacağını öne sürüyor. Çalışma bu hafta Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı’nda yayınlandı.
Dünya genelinde tahmini 14.000 nükleer savaş başlığından yüzde 95’e yakını ABD ve Rusya’ya ait. Hindistan ve Pakistan’ın her birinin yaklaşık 150 taneye sahip olduğu düşünülüyor. Çalışma, tahmin edilen dünya cephaneliğinin yüzde 1’inden daha azı olan 50 Hiroşima büyüklüğünde bomba ateşlendiğindeki olası etkileri inceliyor.
Yazarlar; doğrudan ölüm ve yıkıma ek olarak, bombalamaları takip eden yangın fırtınalarının stratosfere doğru 5 milyon ton kurum fırlatacağını söylüyorlar. Orada küresel olarak yayılıp kalır, güneş ışığını emer ve küresel ortalama sıcaklıklarını en az beş yıl boyunca yaklaşık 1.8 derece C (3.25 F) düşürür. Bilim insanları, bunun, dünyanın dört ana tahıl ürününün – mısır, buğday, soya fasulyesi ve pirinç – üretiminin bu dönemde ortalama yüzde 11 düşmesine ve konik etkilerin beş ila 10 yıl daha sürmesine neden olacağını düşünüyorlar.
NASA Goddard Uzay Araştırmaları Enstitüsü’nde araştırmaya liderlik eden doktora sonrası bilim insanı Jonas Jägermeyr, “Bu bölgesel, sınırlı savaşın dünya çapında yıkıcı etkileri olacaktır.” dedi. “Belgelenen tarihin en büyük kıtlığını aşacaktı.”
Araştırmaya göre; Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Avrupa, Rusya ve Çin’in kuzeybatı tahıl ambarı bölgelerinde mahsul en çok etkilenecekti. Fakat paradoksal olarak, güneydeki bölgeler çok daha fazla açlık çekecekti. Çünkü kuzeydeki birçok gelişmiş ülke, büyük ölçüde Küresel Güney’de kendilerini zorlukla besleyebilen uluslara ihraç edilen devasa fazlalıklar üretmektedir. Eğer bu fazlalıklar kesilecek olsaydı, etkiler küresel ticaret sistemi aracılığıyla dalgalanacaktı. Yazarlar, kümülatif nüfusu 1.3 milyar olan 70 kadar fakir ülkenin gıda arzının yüzde 20’den fazla düşeceğini tahmin ediyor.
Çalışmaya göre, mahsuller üzerindeki bazı olumsuz etkiler yağış ve güneş radyasyonundaki değişimlerden kaynaklanacak, ancak büyük çoğunluk sıcaklıktaki düşüşlerden kaynaklanacaktır. Sadece 30 derecenin kuzeyindeki ülkelerde mahsul en çok zararı görecektir çünkü sıcaklıklar daha düşük ve büyüme mevsimleri öncelikle daha kısadır. Büyüme mevsimi sıcaklığındaki mütevazı düşüşler bile, bitkileri olgunlaşmaya zorlar ve bitkileri ölümcül ani soğuklara karşı hassas bırakır. Sonuç olarak, dünyanın ana tahıl ürünü olan mısır hasadı, Amerika Birleşik Devletleri’nde yaklaşık yüzde 20 ve Rusya’da şaşırtıcı bir yüzde 50 düşebilir. İkinci ve üçüncü en önemli tahıllar olan buğday ve soya fasulyesi de dik düşüşler görecekti. Güney enlemlerde, pirinç kötü bir şekilde zarar görmeyebilir ve daha soğuk sıcaklıklar, Güney Amerika ve Afrika’nın bazı bölgelerinde mısır hasatlarını bile artırabilir. Ancak araştırmaya göre, bu durum diğer bölgelerdeki çok daha büyük düşüşleri telafi etmek için pek bir şey ifade etmez.
Birçok gelişmiş ülke ihracat için fazla ürettiği için, fazla üretimi ve rezervleri, sıkıntılar ortaya çıkmadan önce en az birkaç yıl boyunca büyük değişikliğe gidebilir. Ancak bu, Küresel Güney’deki ülkelerin zararına olacaktır. Gelişmiş ülkeler kendi nüfuslarını korumak için hemen hemen kesinlikle ihracat yasakları uygulayacaklar ve dördüncü ya da beşinci yıla kadar, günümüzde yetersiz beslenmeyle mücadele eden birçok ülke gıda mevcudiyetinde felaket düşüşleri görecekti. Yazarların listesinde en kötü derecede etkilenenler: Somali, Nijer, Ruanda, Honduras, Suriye, Yemen ve Bangladeş.
Nükleer silahlar var olmaya devam ederse, “Dünya için trajik sonuçlarla kullanılabilirler.” dedi Rutgers Üniversitesi’nde uzun süredir nükleer savaşın potansiyel etkilerini inceleyen bir klimatolog olan çalışma yazarı Alan Robock. “Nükleer silahların korkunç doğrudan etkileri olabileceği gibi, kıtlık nedeniyle hedef bölgelerin dışında daha fazla insan ölebilir.”
Daha önce, Jägermeyr küresel ısınmanın tarım üzerindeki potansiyel etkilerini incelemişti ki çoğu bilim insanıyla kötü bir şekilde zarar görüleceğine dair aynı fikirdeydi. Ancak, nükleer kaynaklı ani bir soğutmanın gıda sistemlerini daha da kötüleştireceğini söyledi. Ve geriye baktığımızda, gıda mevcudiyeti üzerindeki etkilerin kuraklık, sel veya volkanik patlamaların neden olduğu daha önce kaydedilmiş küresel tarım bozulmalarından dört kat daha kötü olacağını söyledi.
Çalışma muhafazakar tarafta hatalı olabilir. Birincisi; Hindistan ve Pakistan, bilim insanlarının varsayımlarında kullandıklarından çok daha büyük bombalara sahip olabilir. Bir diğeri için, çalışma, bir savaşın dolaylı olanlarla doğrudan etkilerini karıştırmaktan kaçınmak için Hindistan ve Pakistan’ı mahsul analizlerinin dışında bırakıyor. Bu bir yana, Jägermeyr, iki ülkenin kalıntılarındaki gıda üretiminin esasen sıfıra düşeceğini makul bir şekilde varsayabileceğini söyledi. Bilim adamları ayrıca radyoaktif serpinti olası etkilerini veya yüzen kurumun stratosferin yüzeyinin aynı anda soğumasına neden olma olasılığını da hesaba katmadılar. Bu da stratosferik ozonun dağılmasına neden olacak ve şu anda yasaklı soğutucu akışkanların etkilerine benzer şekilde, bu, Dünya’nın yüzeyine daha fazla ultraviyole ışını alarak insanlara ve tarıma daha da zarar verecektir.
Son zamanlarda Kuzey Kore’nin nükleer programına ve İran veya diğer ülkelerin kendi cephaneliğini çalıştırma potansiyeline odaklanıldı. Ancak birçok uzman, bölge ve diğer konularda neredeyse sürekli çatışma geçmişi nedeniyle Pakistan ve Hindistan’ı en tehlikeli oyuncular olarak gördü. Hindistan ilk nükleer silahını 1974’te test etti ve Pakistan 1998’de onu takip ettiğinde riskler büyüdü. İki ülke 1947, 1965, 1971 ve 1999’da dört tam ölçekli konvansiyonel savaşa ve aralarında birçok önemli çatışmalara sahipti. Son zamanlarda, Keşmir’in tartışmalı bölgesi üzerindeki gerilimler tekrar alevlendi.
“Nükleer bir çatışmanın eli kulağında olduğunu söylemiyoruz. Ancak ne olabileceğini anlamak önemlidir. ”dedi Jägermeyr.
Makale, Columbia Üniversitesi’nin Dünya Enstitüsü’na bağlı olan Goddard’dan üçü de dahil olmak üzere beş ülkeden toplam 19 bilim insanı tarafından yazılmıştır: Michael Puma, Alison Heslin ve Cynthia Rosenzweig. Jägermeyr ayrıca Chicago Üniversitesi ve Potsdam İklim Etki Araştırmaları Enstitüsü ile de ilişkilidir.
Çeviri:Simge Kara