Şimdiye Kadar Bulunan En Eski DNA, 2 Milyon Yıllık Tuhaf Ekosistemi Ortaya Çıkarıyor
Dünyanın en eski DNA’sı, Grönland’ın kuzeyindeki Buz Devri tortullarından elde edildi ve bu DNA eşsiz ekosisteme dair bazı şaşırtıcı bilgiler ortaya koyuyor. 2 milyon yıllık genetik materyal, Grönland’da hiç bulunmayan Buz Devri fil benzeri bir memeli olan – en beklenmedik şekilde – mastodon da dahil olmak üzere hayvanlardan oluşan, bugün gördüğümüz hiçbir şeye benzemeyen, gelişen bir tarih öncesi ekosistemin enstantanesini sunuyor.
Bu keşiften önce, şimdiye kadar bulunan en eski DNA, 1,2 milyon yıllık bir mamut kemiğinden geliyordu. Bu yeni kanıt, yaşının neredeyse iki katı ve doğrudan biyolojik materyalden elde edilmedi. Bunun yerine, Grönland’ın en kuzey noktasındaki Arktik Okyanusu’ndaki bir fiyordun ağzının altındaki permafrostta kilitlenmiş tortudaki DNA parçalarından oluşur.
Araştırmacılar önceki rekoru geçti ve eski çevresel DNA’yı örnekleme söz konusu olduğunda bunun bazı heyecan verici olasılıklara kapı açtığına inanıyorlar.
Kopenhag Üniversitesi’nden çalışma yazarı ve evrimsel genetikçi Profesör Eske Willerslev, “2005 yılında, bu örnekleri almamızdan bir yıl önce, DNA’nın yalnızca 1 milyon yıl hayatta kalabileceğini iddia ettiğim bir makale yayınladım . Görüyorum ki açıkça yanılmışım!”
Willerslev, “Zamanda iki kat daha geriye gidebileceğimiz ortaya çıkarsa şaşırmam,” diye ekledi.
Ilıman ve Arktik organizmaların alışılmadık bir karışımıyla, bugün bu ekosistem gibisi yok. Ekosistemin temeli, kavak, huş ve mazı ağaçlarının yanı sıra çeşitli Kuzey Kutbu ve kuzey çalıları ve otlarının karışık bitki örtüsüne sahip açık bir boreal ormandı. Burada keşfedilen dokuz hayvan taksonu arasında ren geyiği, kaz, tavşan, yaban mersini, Atlantik at nalı yengeci ve mastodon vardı.
Mastodonlar, görünüş olarak fillere çok benzeyen devasa memelilerdir. Yaklaşık 11.000 yıl önce Buz Devri’nin sonunda yok oldular ve tipik olarak dünyanın çok daha güneyinde, Kuzey Amerika ve Orta Amerika çevresinde bulundular. Bu nedenle, Grönland kadar kuzeyde genetik kanıt bulmak tamamen beklenmedik bir şeydi.
Dönüm noktası çalışması aynı zamanda gelecek için bazı önemli dersler içeriyor. Bu ekosistem gelişirken, sıcaklıklar bugünden 11 ila 19°C (19,8 ila 34,2°F) daha yüksekti. Ekip, bu önemli sıcaklık farkı göz önüne alındığında, çalışmalarının günümüz ekosistemlerinin iklim değişikliğine nasıl tepki vereceğini anlamak için kullanılabileceğine inanıyor.
Profesör Willerslev.”Ekosistemlerin iklim değişikliğine, daha sıcak iklimlere nasıl uyum sağladığına dair genetik bir yol haritamız var. Bu yol haritasını doğru okumayı başarırsak, organizmaların çok hızlı değişen bir iklime uyum sağlamasına nasıl yardımcı olabileceğimizi anlamanın anahtarını gerçekten içeriyor.” dedi.
Yardımcı Doçent Mikkel W. Pedersen, “Buradaki en önemli faktörlerden biri, türlerin sıcaklıktaki önemli bir artıştan kaynaklanan koşullardaki değişikliğe ne ölçüde uyum sağlayabilecekleridir” dedi.
“Veriler, daha fazla türün evrimleşebileceğini ve daha önce düşünülenden daha çılgınca değişen sıcaklıklara uyum sağlayabileceğini gösteriyor. En önemlisi, bu sonuçlar, bunu yapmak için zamana ihtiyaçları olduğunu gösteriyor. Günümüzün küresel ısınmasının hızı, organizmaların ve türlerin o zamana sahip olmadığı anlamına geliyor, bu nedenle iklim acil durumu biyolojik çeşitlilik ve dünya için büyük bir tehdit olmaya devam ediyor – bitkiler ve ağaçlar da dahil olmak üzere bazı türlerin neslinin tükenmesi ufukta,” diye devam etti Pedersen.
Kaynak: https://www.iflscience.com
Derleyen: Figen Berber