17. yüzyıldan itibaren gökbilimciler o tarihte Güneş Sisteminin en uzak gezegeni olduğuna inandıkları Satürn gezegeni çevresinde bazı derin keşifler yaptılar.Titan, Tethys, Dione, Rhea ve Iapetus’un en büyük Satürn’lerini ilk tespit eden Christiaan Huygens ve Giovanni Domenico Cassini oldu. Daha çok keşif yapıldı ve bu keşifler bugün, Satürn sistemi olarak kabul ettiğimiz 62 doğrulanmış uyduları içeriyor.
Bu sistem hakkındaki bilgilerimiz, Voyager ve Cassini gibi görevler sayesinde son yıllarda önemli bir artış gösterdi ve bu bilgi ile Satürn’ün uydularının bir gün nasıl sömürgeleştirileceğini iddia eden birçok tahmin yapıldı. Yoğun, azot bakımından zengin bir atmosfere sahip olan Dünya dışındaki tek gezegen olmakla birlikte, bu sistemde kullanılabilecek bol miktarda kaynak da bulunmaktadır.
Ay’ı, Mars’ı, Jüpiter’in aylarını ve Güneş Sistemi’ndeki diğer cisimleri kolonileştirme fikrine çok benzer bir şekilde, Satürn’ün aylarında sömürgeler kurma fikri bilim kurgu alanında yoğun bir şekilde araştırılmıştır. Aynı zamanda, kolonilerin insanlığa nasıl fayda sağlayacağını vurgulayan bilimsel önerilerde bulunulmuştur.
Kurgu Örnekleri:
Satürn’ün sömürgeleştirilmesi, yıllar boyunca bilim kurgu alanında tekrar eden bir tema olmuştur. Örneğin, Arthur C. Clarke’ın 1976 Imperial Earth romanında yer alan Titan, 250.000 kişilik insan kolonilerine ev sahipliği yapıyordu. Hikayede koloniler, ticarette hayati bir rol oynar. Hidrojen, Satürn atmosferinden alınır ve gezegenler arası seyahat için yakıt olarak kullanılır.
Piers Anthony’nin Space Tyrant serisinin (1983-2001) Biyolojisi’nde Satürn’ün ayları diasporadan sonraki dönemlerde çeşitli uluslar tarafından sömürgeleştirildi.Bu hikayede, Titan, Japonlar tarafından sömürgeleştirilirken, Satürn de Ruslar, Çinliler ve diğer eski Asya ülkeleri tarafından sömürgeleştiriliyordu.
Stephen Baxter’ın yazdığı Titan (1997) romanında, Titan için NASA misyonunda yer alan bir arsa, kaza sonrasında yüzeye inmek için mücadele etmek zorunda kalir. Stanislaw Lem’in Fiasco’sunun (1986) ilk birkaç bölümünde, bir karakter yüzlerce yıl sıkışmış olan Titan yüzeyinde donmuş halde bulunur.
Kim Stanley Robinson’un Mars Trilogy’sinde (1996), Titan’dan azot, Mars’ın dönüşümünde kullanılır.2312 (2012) romanında insanlık, Titan ve Iapetus’u içeren Satürn’ün birkaç ayını kolonileştirdi. Öyküde “Enceladian biota”çeşitli referanslar yapılmıştır ve bazı insanların farazi değerleri nedeniyle almış oldukları mikroskopik yabancı organizmalara da değinilmiştir.
Grand Tour Serisinin bir parçası olan Ben Bova’nın romanları Saturn (2003) ve Titan (2006) Cronian sisteminin sömürgeleştirilmesine değiniyor.Bu hikayelerde taşınabilir bir Insan Uzay Kolonisi, halkaları ve diğer ayları keşfederken, gizemli bir şekilde arızalanmaya başlayan Titan, yapay olarak akıllı bir gezici tarafından keşfediliyor.
Önerilen Yöntemler:
Robert Zubrin, Uzaya Girme: Uzay-Kültürünün Medeniyetini Oluşturmak (1999) adlı kitabında, dıştaki gezegenlerin atmosferlerini keşfetmek ve Aylarında sömürgeler kurmak dahil olmak üzere dış Güneş Sistemi’ni kolonileştirme planını savundu. Uranüs ve Neptün’e ek olarak, Satürn, bekleyen füzyon ekonomisini sürdürebilecek döteryum ve helyum-3’ün en büyük kaynaklarından biri olarak belirlendi.
Ayrıca Satürn’ü, göreceli yakınlığı, düşük radyasyonu ve mükemmel uydu aygıtı nedeniyle üçünün en önemli ve en değerli olanı olarak tanımladı.Zubrin, Titan’ın kolonizasyon için başlıca bir aday olduğunu iddia etti bunu sebebi Güneş Sisteminde yoğun bir atmosfere sahip olan tek ay ve karbon taşıyan bileşikler açısından zengin olmasıdır.
9 Mart 2006’da, NASA’nın Cassini uzay soruşturması, Enceladus’da muhtemel sıvı su kanıtı bulmuş ve bu NASA tarafından 2014 yılında onaylanmıştır.Araştırmalardan türetilen verilere göre, bu su Enceladus’un güney kutbunun çevresindeki püskürtme ızgaralarından çıkıyor ve bazı yerlerde yüzeyden on metre aşağıdadır. Bu, buz tabakasının birkaç km kalınlığında olması Europa gibi bir Ayda su toplamayı oldukça kolaylaştırır.
Cassini tarafından elde edilen veriler uçucu ve organik moleküllerin varlığına işaret etti.Enceladus, Satürn’ün uydularının çoğundan daha yüksek bir yoğunluğa sahiptir bu da daha büyük bir ortalama silikat çekirdeğine sahip olduğunu göstermektedir.Bu kaynakların tamamı, bir koloni kurmak ve temel işlemleri sağlamak için çok yararlı olacaktır.
2012 yılının Ekim ayında Elon Musk, Mars’ı kolonileştirme konusundaki uzun vadeli hedefinin merkezinde yer alan Mars Sömürge Taşıyıcı (MCT) konseptini açıkladı.Musk, o zaman geldiğinde, Mars nakliye uzay aracının ilk insansız uçuşunun 2022’de gerçekleşeceğini ve ardından 2024’te ilk insanlı MCT görevinin süregeleceğini belirtti.
Eylül 2016’da,Uluslararası Uzay Kongresi sırasında Musk, Gezegenlerarası Taşımacılık Sistemi (ITS) tasarımını ve tahmini maliyetleri içeren planının daha ayrıntılı belgelerini ortaya koydu.Başlangıçta yerleşimcileri Mars’a taşımayı amaçlayan bu sistem, insanoğlunu Güneş Sistemi’ndeki daha uzak noktalara, yani Jovian ve Cronian Aylarını da içerecek şekilde taşımak için geliştirilmişti.
Potansiyel Faydalar:
Güneş Sistemi’ndeki diğer yerlere kıyasla – Jov sistemi gibi – Satürn’ün en büyük uyduları çok daha az radyasyona maruz kalmaktadır.Örneğin, Lo, Ganymede ve Europa’daki uyduların hepsi Jüpiter’in manyetik alanından 3600 ila 8 rem arasında yoğun radyasyona maruz kalmaktadır.Bu maruz kalma miktarı ölümcül olabilir (ya da en aziıdan çok tehlikeli olacaktır) bu nedenle gerekli önlemlerin alınması çok önemlidir.
Bunun tersine, Satürn radyasyon kayışları, Jüpiter’in 4.28 gauss’una (428 mikrotesla) kıyasla, 0.2 gauss (20 mikrotesla) ekvatoryal alan kuvveti ile Jüpiter’den önemli derecede daha zayıftir. Bu alan, Satürn’ün merkezine yaklaşık 139.000 km’den 362.000 km’ye kadar uzanıyor – Jupiter yaklaşık 3 milyon km’lik bir mesafeye uzanıyor.
Buna ek olarak, Satürn’ün Aylarından hasat edilen donmuş uçucular ve metan, Güneş Sistemi’ndeki diğer yerleri teravere etmek amacıyla kullanılabilir.Mars, durumunda azot, amonyak ve metan gazları, atmosferi yoğunlaştırmak ve gezegeni ısıtmak için sera etkisi yaratacak bir araç olarak önerildi.Bu su buzunun ve kutuplardaki donmuş CO²’nin yüceltilmesine neden olur – ekolojik değişim için kendinden kalıcı bir süreç yaratır.
Satürn’ün Aylarındaki sömürgeler, Satürn’ün atmosferinden döteryum ve helyum-3 hasatında üsler olarak da kullanılabilir ve bu Aylarda bol miktarda su buzunun kaynağı, rota yakıtı yapmak için de kullanılabilir ve böylece mola ve yakıt ikmal noktaları olarak hizmet edebilir.Bu şekilde, Satürn sisteminin kolonileştirilmesi, Dünya ekonomisine yakıt verebilir ve dış Güneş Sistemi için derinlemesine araştırmayi kolaylaştırabilir.
Zorluklar:
Doğal olarak, Satürn’ün aylarını sömürgeleştirmek için birçok zorluk var.Bunlar arasında mesafe, gerekli kaynaklar, altyapı ve bu Aylarda kurulan sömürge tehditleriyle baş etmesi gereken doğal zararlar yer alır.Satürn kaynaklarda bolca bulunabilirken, Uranüs ya da Neptün’e göre Dünya’ya daha yakın olmasına rağmen hala çok uzaktır.
Ortalama olarak, Satürn, Dünya’dan yaklaşık 1.429 milyar km uzaklıktadır; veya ~ 8.5 AU, Dünya ile Güneş arasındaki ortalama mesafenin sekiz buçuk katı eş değerindedir. Bunu bir perspektifle ortaya koymak için Voyager bir incelemede, dünyadan Satürn sistemine erişmek yaklaşık otuz sekiz ay sürdü.Mürettebatlı uzay aracı, sömürgeci taşıtı ve yüzeyi kolonize etmek için gerekli olan tüm ekipmanı almak , oraya ulaşmak oldukça uzuz sürer.
Bu geminin, aşırı geniş ve pahalı olmasını önlemek, depolama ve konaklama yerinden tasarruf sağlamak için kriyojenik veya hazırda bekletme ile ilgili teknolojiye güvenmek gerekecekti.Bu tür bir teknoloji Mars’a mürettebatlı görevler için soruşturulmaya çalışılırken araştırma ve geliştirme safhasında hala çok şey olduğunu gösteriyor.
Kolonizasyon çalışmalarına katılan ya da Cronian sisteminden ve bu alandan kaynak götürmek için kullanılan gemilerin de gezileri gerçekçi bir zamanda yapmalarını sağlamak için gelişmiş tahrik sistemleri olması gerekir.Yer alan mesafeler göz önüne alındığında, bunun için muhtemelen nükleer-termik itici güç kullanan roketler veya daha da gelişmiş bir şey (anti-maddenin roketleri gibi) gerekecektir.
Bu teknik olarak mümkün olsa da, henüz böyle itici bir güç sistemi inşa edilmemiştir.Daha gelişmiş herhangi bir şey, uzun yıllar araştırma ve geliştirme ile kaynakları büyük bir taahhüt gerektirir. Bütün bunlar, altyapı meselesini de gündeme getiriyor.
Temelde, Dünya ve Satürn arasında çalışan herhangi bir filo ve aralarında tedarik edilmelerini sağlamak için bir bazlar ağı gerekir.Gerçekten, Satürn’ün aylarını kolonileştirmek için yapılacak herhangi bir plan, Ay, Mars, Asteroid Kuşağı ve muhtemelen Jovian aylarında daimi üslerin kurulmasını beklemek zorunda kalacaktı. Bu süreç mevcut standartlara göre cidden pahalıdır ve (tekrar) gelişmiş tahrik sistemleri olan bir filo gemisine ihtiyaç duyar.
Radyasyon Cronian sisteminde (Jüpiter’in aksine) büyük bir tehdit oluşturmamakla birlikte, Ay’lar tarihlerinin gidişatında büyük etkilere maruz kalmışlardır.Sonuç olarak, yörüngesine ulaşmadan kuyruklu yıldızları ve asteroidleri yönlendirebilen bir dizi savunma uydusu gibi yörüngede herhangi bir yerleşim birimi muhtemelen ilave korumaya ihtiyaç duyacaktır.
Bol miktardaki kaynakları ve Güneş Sistemi’ni keşfetmek için sunacağı fırsatlar göz önüne alındığında, Satürn ve onun Aylar dizisi önemli bir ödül almaktan farklı birşey değildir.Bunun üzerine, orada kolonileşme ihtimali, daha büyük tehlikelere yol açan diğer yerlere (Jupiter’in Aylarina) göre daha caziptir.
Bununla beraber, böyle bir çaba yıldırıcı olacak ve çok muazzam bir taahhüdü gerektirecektir. Böyle bir çaba büyük olasılıkla, Ay, Mars, Asteroid Belt ve Jüpiter’in etrafında olduğu gibi, Dünya’ya daha yakın yerlerde koloniler ve üslerin inşasını beklemek zorunda kalacaktır. BU uzun vadede kesinlikle umut vericidir, öyle değil mi?
Kaynak: https://futurism.com/how-do-we-colonize-saturns-moons/
Çeviri: Çayan Polat