Nuh’un Gemisi Türkiye’de mi?
1959 yılında Türk ordusunda yüzbaşı olarak görev yapan İlhan Durupınar, ülkesinin hava fotoğraflarını incelerken alışılmadık bir şekil keşfetti. Bir futbol sahasından daha büyük olan bu pürüzsüz şekil, Türkiye’nin İran sınırına yakın 6,300 feet yükseklikteki engebeli ve kayalık arazide göze çarpıyordu.
Bu dağlık arazi, 20. yüzyılın başında Türkler tarafından ele geçirilene kadar, binlerce yıllık bir ülke olan ve genellikle “ilk Hıristiyan ulus” olarak kabul edilen Ermenistan Krallığı’nın bir parçasıydı.
Yüzbaşı Durupınar İncil’de anlatılan gemi ve Türkiye’deki Ağrı Dağı’yla olan ilişkisine aşinaydı ama herhangi bir sonuca varmak konusunda isteksizdi. Bölge çok ücra olmasına rağmen küçük köylerle doluydu. Daha önce bu kadar tuhaf bir cisimle ilgili hiçbir rapor yapılmamıştı. Bu yüzden fotoğraf negatifini Ohio Eyalet Üniversitesi’nden Dr. Brandenburger adında ünlü bir hava fotoğrafçılığı uzmanına gönderdi.
Brandenburger, Kennedy döneminde Küba füze üslerinin keşif fotoğraflarından keşfedilmesinden sorumluydu ve fotoğrafı dikkatle inceledikten sonra şu sonuca vardı: “Bu nesnenin bir gemi olduğuna dair hiçbir şüphem yok. Tüm kariyerim boyunca stereo fotoğraflarda böyle bir nesne görmedim.”
1960 yılında [yukarıdaki] resim LIFE dergisinde Nuh’un Gemisi başlığı altında yayınlandı. Aynı yıl bir grup Amerikalı Kaptan Durupınar’a eşlik ederek bir buçuk günlüğüne bölgeye gitti. Yüzeyde eserler ya da bir tür gemiyle ilgili olduğu şüphe götürmez bir şey bulmayı umuyorlardı. Bölgede biraz kazı yaptılar ancak kesin bir şey bulamadılar ve endişeyle bekleyen dünyaya bunun doğal bir oluşum olduğunu duyurdular.
Küresel medyanın çoğu bu bulguyu görmezden geldi ve olay bir hikaye olmaktan çıktı.
1977 yılında Ron Wyatt bölgeyi ziyaret etti. Resmi izin alan Ron ve diğerleri birkaç yıl boyunca daha kapsamlı bir araştırma yürüttüler. Metal tespit araştırmaları, yüzey altı radar taramaları ve kimyasal analizler kullandılar – gerçek bilim – ve bulguları şaşırtıcıydı. Kanıtlar inkar edilemezdi. Bu Nuh’un Gemisi’ydi.
Görsel Kanıt
Araştırmanın ilk kısmı nesneyi incelemek ve ölçülerini almaktı. Şekli bir geminin gövdesine benziyordu. Bir ucu pruvadan bekleneceği gibi sivri [aşağıda: D], diğer ucu ise kıç gibi küttü. Baştan kıça kadar olan mesafe 515 feet ya da tam olarak 300 Mısır arşınıydı. Ortalama genişlik 50 arşındı. Bunlar Kutsal Kitap’ta belirtilen tam ölçülerdi.
Kıç tarafına yakın sancak tarafında (sağda), çamurdan [B] düzenli aralıklarla çıkan dört dikey çıkıntı vardı ve bunların gövdenin “kaburgaları” olduğu belirlendi [aşağıya bakınız]. Bunların karşısında, iskele tarafında, çamurdan tek bir kaburga [A] çıkıntı yapmaktadır. Kavisli şeklini çok net bir şekilde görebilirsiniz. Etrafında, hâlâ büyük ölçüde çamura gömülü olan, ancak yakından incelendiğinde görülebilen daha fazla kaburga vardır.
Bu nesnenin, eğer gemi ise, son derece eski olduğunu unutmayın. Ahşap taşlaşmış. Organik maddenin yerini topraktan gelen mineraller almıştır. Orijinal ahşabın sadece şekilleri ve izleri kalmıştır. Belki de 1960’taki keşif gezisinin hayal kırıklığına uğramasının nedeni budur. Uzun zamandan beri aşınmış ahşap parçaları bulup çıkarmayı umuyorlardı.
konumundan bir milden fazla aşağı kaydığı anlaşılmaktadır. Jeologlar cismin aslında dağın 1000 feet yukarısında ve sertleşmiş çamurdan bir kabuk içinde olduğuna inanmaktadır. Onlara göre 1948 yılında meydana gelen bir deprem çamur kabuğunu çatlatmış ve yapıyı ortaya çıkarmıştır. Çevredeki köylülerin o dönemde “aniden ortaya çıktığını” anlattıkları hikâyeler de bunu doğrulamaktadır.
Kutsal Kitap’ta Gemi ile ilgili anlatılanlar, yapının altı kata kadar çıkabildiğini göstermektedir. Sandığın varsayılan şekli, nesnenin ortasındaki çıkıntı [C] ile tutarlı görünmektedir. Aslında, yakında öğreneceğimiz gibi, yapının radar taramaları bu çıkıntının bu seviyelerin çökmüş enkazı olduğunu göstermektedir.
Çoğu insan Gemi’nin dikdörtgen olduğunu düşünse de, bu sadece üst güverteler için geçerlidir. Gövdenin zarif şekli, devasa geminin suda sabit kalmasını ve muazzam dalgalara dayanmasını sağlamak için gereklidir.
Yere Nüfuz Eden Radar
İnsan gözünün bir nesneyi tanıması için yansıyan ışığı görmesi gerekir. Yerin altında ne kaldığını görselleştirmek için bilim insanları, zemine nüfuz edebilen ve katı bir şeye çarptığında geri yansıyan mikrodalgaları kullanmaktadır. Bu teknik genellikle petrol ve diğer minerallerin yerini tespit etmek için kullanılır. Yere Nüfuz Eden Radar (GPR) olarak adlandırılan bu aygıt bir antenden oluşuyor ve önce sinyal gönderiyor, ardından “yankı” almak için dinliyor ve sonucu bir kağıda yazdırıyor. Bu yankının gecikmesi ve gücü jeologlara nesnelerin yerin altında ne kadar sağlam ve hangi derinlikte olduğunu söyler.
Jeologlardan oluşan ekip nesnenin tamamını taramadı. Bunun yerine, nesneyi kesen çizgileri sarı bantla işaretlediler. Daha sonra anteni (yaklaşık bir çim biçme makinesi büyüklüğünde) çizgilerin üzerinde sürüklediler ve kağıt kayıt cihazındaki çıktıyı izlediler. Güçlü bir “isabet” aldıklarında – yani altında katı bir şey olduğunda – konumu kasete kaydediyorlardı [yukarıda]. Daha sonra nesnenin, bandın ve “isabetlerin” konumunun bir haritasını çıkardıklarında, çamurun altında gerçekten de bir yapı olduğunu fark ettiler.
“Bu veriler doğal jeolojiyi temsil etmiyor. Bunlar insan yapımı yapılar. Bu yansımalar çok periyodik görünüyor… bu tür bir doğal alanda rastgele olamayacak kadar periyodik.” — SIR Görüntüleme ekibinden Ron Wyatt
Radar taramaları çamurun altındaki bu yapıyı [yukarıda] ortaya çıkardı. Bu nesnelerin simetrisi ve mantıklı yerleşimi, bunun açık bir şekilde insan yapımı bir yapı, büyük olasılıkla Nuh’un Gemisi olduğunu göstermektedir.
3 Gemiden çıkarılan eserler
Ron Wyatt, GPR’yi kullanarak sancak tarafında açık bir boşluk keşfetmiştir. Bu boşluğun içinde karot örneği almak için doğaçlama bir matkap kullandı ve çok ilginç birkaç nesne çıkardı. Aşağıda laboratuvar analizi için gönderilen eserleri görebilirsiniz. Solda sondaj deliği [aşağıya bakınız], ardından taşlaşmış hayvan gübresi, sonra taşlaşmış bir boynuz ve son olarak da bir kedi kılı parçası.
Daha da şaşırtıcı eserler bulundu
Sandık’tan çıkarılan belki de en önemli buluntu taşlaşmış bir tahta parçasıdır. Bu ilk bulunduğunda büyük bir kiriş gibi görünüyordu. Ancak daha yakından incelendiğinde aslında bir tür organik tutkalla birbirine lamine edilmiş üç parça tahta olduğu anlaşıldı! Bu, modern kontrplaklarda kullanılan teknolojinin aynısıdır. Laminasyon, ahşabın toplam mukavemetini parçaların birleşik mukavemetinden çok daha fazla hale getirir. Bu da antik dünyada var olduğunu bildiğimiz her şeyin çok ötesinde bir inşaat bilgisine işaret etmektedir.
Knoxville, Tennessee’deki Galbraith Labs tarafından yapılan testler, numunenin fosilleşmiş ahşapla tutarlı olarak %0,7’nin üzerinde organik karbon içerdiğini gösterdi. Numune bir zamanlar canlı bir maddeydi.
İncelemeler tutkalın katmanlardan sızdığını ortaya koyuyor. Ahşabın dışı zift ile kaplanmış gibi görünüyor.
Daha da şaşırtıcı olanı, taşlaşmış ahşabın karbon içerdiğini (bir zamanlar ahşap olduğunu kanıtlıyor) ortaya çıkarmakla kalmayıp, ahşaba gömülü demir çiviler [sağ üstte] olduğunu gösteren laboratuvar analizleriydi!
İnsanlığın, her biri keşfedilen teknolojinin adıyla anılan bir dizi çağda evrimleştiğini hayal etmeyi severiz. Taş Devri (insanların ok ve taş aletler geliştirdiği), Bronz Devri (alet ve ev eşyaları yapmak için metallerin birleştirildiği ve ısıtıldığı) ve son olarak Demir Devri (demir cevherinin ısıtılması ve güçlendirmek için odun kömürü gibi başka malzemelerin eklenmesiyle demir ve çelik nesnelerin yapıldığı). Demir Çağı genellikle MÖ 1200-1000 yılları arasına yerleştirilir, ancak bu son derece eski yapıda demir çivilerin kullanıldığını görüyoruz.
Ama durun… dahası da var!
En şaşırtıcı bulgu hassas metal dedektörleriyle keşfedildi. Ekip, kazıldığında disk şeklindeki büyük perçinleri ortaya çıkaran birkaç güçlü “isabet” tespit etti. Metalin basit bir gözlemiyle, perçinin bir delikten geçirildikten sonra nereye çakıldığını görmek mümkündü [aşağıda].
Antik inşaatlarda kullanılan perçinler sizi etkilemiyorsa, bu kesinlikle etkileyecektir.
Perçinlerin yapımında kullanılan metalin analizi, bunların demir (%8.38), alüminyum (%8.35) ve titanyum (%1.59) karışımı olduğunu ortaya koymuştur. Bu eser metallerin taşlaşmadan kurtulduğunu ve bu nedenle orijinal malzemedeki tam içeriği göstermediğini unutmayın. (bkz. Galbraith Laboratuvarları Raporu)
Alüminyumun metalik karışıma dahil edildiğini biliyoruz çünkü doğada metalik formda bulunmuyor. Bu da son derece ileri düzeyde metalürji ve mühendislik bilgisi anlamına gelmektedir. Demir-alüminyum alaşımının özellikleri The Russian Chemical Bulletin’de (2005) incelenmiş ve bu alaşımın malzemeyi pas ve korozyondan koruyan ince bir alüminyum oksit tabakası oluşturduğunu ortaya koymuştur. Titanyum ilavesi daha fazla mukavemet sağlayacaktır. Bu işe yaramış gibi görünüyor. Perçinler antik çağlardan günümüze ulaşmıştır!
Çevredeki alanda daha fazla sürpriz var
Geminin bulunduğu yerden birkaç mil uzakta, bazıları dik duran, bazıları ise yerde yatan devasa taşlar keşfedilmiştir. Tonlarca ağırlıktaki bu taşların üzerinde oyulmuş delikler vardır. Bilim adamları bunların çapa olduğunu ve deliklerin kenevir halatla bir gemiye bağlanmalarını sağladığını tespit etmişlerdir.
Genellikle bu taşlara, yüzyıllar önce hacıların Sandık’ı ziyaret etmek için yaptıkları yolculuklardan kalma haçlar oyulmuştur. Evet, Sandık Orta Çağ’da ve hatta daha öncesinde iyi biliniyordu. Ve yeri birçok tarihi belgede kaydedilmiştir.
Gılgamış Destanı’nda (MÖ 650) Sandık’ın indiği yer olarak Nisir Dağı gösterilir. Sandığın bulunduğu kasabanın yerel adı Nasar’dır.
Asurlu Ashurnasurpal II’nin (MÖ 833-859) yıllıkları burayı Zap nehrinin güneyine yerleştirir (doğru).
Antakyalı Theophilus (MS 115-185) Sandığın kendi zamanında Arap dağlarında görülebileceğini söylemiştir. Daha sonraki Kilise Babaları da 7. yüzyılın ortalarına kadar Sandık’tan bahsetmişlerdir.
13. yüzyılda bir gezgin olan Willam, ilk kez Masis Dağı’nın (bugünkü Ağrı Dağı) Sandık’ın bulunduğu yer olduğunu belirtmiştir.
Batlamyus’un Geographia’sında (1548) iniş yeri olarak Ermenistan dağlarından bahsedilmektedir. Gezgin Nicolas de Nicolay (1558) da öyle.
Bölgeye gelen hacılar taşlaşmış ağaç parçaları toplar ve bunları kötülüklerden korunmak için tılsım olarak kullanırlardı. Çapalarla karşılaştıklarında, bunların Sandık’la olan ilişkisi hakkında hiçbir şüpheleri yoktu. Genellikle Nuh’u temsil eden büyük bir haç ve ailesini temsil eden daha küçük haçlar oyarlar.
Devasa çapalar geminin omurgasından asılmış olmalıydı. Bu, ağır bir gemiyi dengelemek ve pruvanın her zaman yaklaşan dalgalara dönük olmasını sağlamak için eski denizciler arasında yaygın bir uygulamaydı. Gemi gibi “üstten ağır” bir gemi, yandan yaklaşan bir dalga tarafından kolayca alabora edilebilirdi. Bu, Nuh’un Gemisi’nin gerçek olduğunun ve Türkiye’de bulunduğunun bir başka kanıtıdır.
Nuh’un Gemisi karaya çıktıktan sonra
Dr. Brandenburger Türkiye’deki “garip cismin” fotoğraflarını ilk incelediğinde ve büyüttüğünde, bölgede yüzlerce antik temel de gördü ve bu ona buranın İncil’de anlatıldığı gibi tufandan sonra kurulan ilk şehir olabileceğini düşündürdü.
Arkeoloji ekipleri birçok kalıntı ve antik mezar bulmuştur. Birçok insan kaburgası çıkarılmış ve tarihleme için laboratuarlara gönderilmiştir. Nuh’un bu sözde “ilk şehrinin” ortasında, birçok kişinin Nuh’un ilk kurbanını sunduğu sunak olduğuna inandığı, yaklaşık 10 fit çapında, sıra dışı ve belirgin bir yapı bulunmaktadır.
Böyle bir hikayeyi araştırdığımda son derece önemli bir şeyin bulunduğuna dair önemli kanıtlar bulmama rağmen bunun tarihçiler ve medya tarafından görmezden gelinmesi beni yine şaşırttı. Belki de bunun nedeni, Sandık’ta keşfedilen ileri teknolojinin Sümer efsanelerinin, Gılameş Destanı’nın ve diğer eski yazıların dünya dışı bir bağlantıdan bahsederken aslında doğru olabileceğini düşündürmesidir. Yaratılış’ta bile tanrının çoğulu olan Elohim kullanılmıştır. Bu “tanrılar” kimdi ve Dünya’da nasıl dolaştılar ve dönemin insanlarıyla nasıl etkileşime girdiler…
Ya da belki de bu keşif İncil’i olduğu gibi kabul etmek için iyi bir neden olarak görülmelidir.
Gerçekte ne tür varlıklar olduğumuzu, nereden geldiğimizi ve nereye gittiğimizi öğrenmek için hepimizin geçmişimizin derinliklerine bakmaya ihtiyacı var.
Kaynak: http://www.viewzone.com
Derleyen: Figen Berber
Kew’in “Nuh’un Gemisi” Tohum Deposu Dünyanın Dört Bir Yanından 40.000 Türe Ulaştı