Newton’un Şaşırtan Kehaneti: 2060’ta Dünyanın Sonu Gelecek mi?
Hareket ve yerçekimi kanunlarıyla insanların evrene ve evrendeki yerlerine bakışında devrim niteliğinde bir değişime zemin hazırlayan Sir Isaac Newton (1643-1727), pek çok yeteneğe ve ilgiye sahip bir insandı. Tarih onu öncelikle bir fizikçi, “Newton fiziğinin” mucidi olarak görme eğilimindedir, ancak o aslında çok daha fazlasıydı: o aynı zamanda bir matematikçi, astronom, doğa filozofu, simyacı ve teologdu ve bilgi kaynakları üzerinde herhangi bir sınır tanımayı reddediyordu. Sonuç olarak Newton’un faaliyetleri, dünyanın 2060 yılında sona ereceğine dair yaptığı bir tahminin keşfedilmesiyle ortaya çıktığı gibi, genellikle saf bilim uygulamalarından çok uzaklaştı.
İlginçtir ki Newton, geleceğe yönelik bu korkunç uyarıyı içeren ayrıntılı bir belgeyi yayınlamak için hazırlamamıştır. Bunun yerine, tahminini bir mektup kağıdına bir dizi matematiksel hesaplamanın üzerine yazarak, bize geniş kapsamlı ve her zaman meraklı zihninin bir anda nasıl teğet geçebileceğini gösterdi.
Bir Bilim İnsanı Vahiy Kitabını Ele Alıyor
Çalışmalarını dinden ayırmak için duvarlar ören çoğu modern bilim insanının aksine Isaac Newton, tüm entelektüel ve ruhani arayışlarını en iyi simyasal yaratımını temsil eden bir karışımda harmanladı. Vahiy Kitabı’nı okuyan ve onun kıyametle ilgili öngörülerini ciddiye alan Protestan bir Hıristiyandı ve Armageddon Savaşı’nın gelecekteki kaçınılmaz olayların doğru (belki stilize edilmiş olsa da) bir versiyonu olduğuna inanmaya başladı.
Vahiy Kitabı’nın son bölümünde, iyilik ve kötülük güçleri arasındaki bir savaşın dünyanın sonunu getireceği ve ardından Tanrı’nın yeni ve daha iyi bir çağda yüce hüküm süreceği yazılıdır. Günümüzde bu savaş hikayesini nükleer savaş, ölümcül biyolojik silahların kullanımı, büyük ölçekli terör eylemleri veya çevresel çöküş gibi modern tehditlerle ilişkilendirme eğilimi vardır ve Newton’un zamanında insanlar Armagedon Savaşı’nı bir kehanetten gerçeğe dönüştürebilecek koşulların neler olabileceği konusunda da spekülasyonlar yapmışlardır.
Isaac Newton’dan 2060 yılında dünyanın sonunun geleceğini öngören mektup.
Newton’un en çok ilgilendiği konu bu son kıyametin ne zaman kopacağıydı ve bu kritik öneme sahip bilgiyi keşfetmenin en iyi yolunun Kutsal Kitap üzerinde yoğun ve derinlemesine bir çalışma yapmak olduğunu düşünüyordu. Vahiy Kitabı’nın 11. bölümünde Tanrı’nın şehrinin 1260 gün içinde geleceği kehanetinde bulunan iki şahitten bahsedilir ve Newton 1260 sayısının aslında günlerden ziyade yıllar anlamına geldiğine inanmaya başlamıştır.
Peki ama bu 1260 gün tam olarak ne zaman başlamıştır? Newton, kutsal metinleri yorumlamasına dayanarak, bu zaman aralığının gerçek kilisenin terk edilişinin ve bozulmuş Üçlübirlikçi dinlerin, yani Katolikliğin yükselişinin başlangıcını temsil ettiği sonucuna varmıştır (Newton, Protestanlık ve Katoliklik arasında kendi dönemine damgasını vuran rekabeti oldukça ciddiye almıştır).
Newton’a göre, bu kriz dönemini başlatan kilit an, Kutsal Roma İmparatorluğu’nun kurulduğu MS 800 yılında gerçekleşti ve 800’e 1260 eklediğinizde 2060’a ulaşırsınız!
‘Jehovah Sanctus Unus’ takma adıyla yazan Newton, öngörüsünü içeren 1704 tarihli mektubunda mantığını zamanının dilini kullanarak açıklamıştır:
“Öyleyse zaman zaman ve yarım zaman 42 ay veya 1260 gün veya üç yıl ve bir buçuk zamandır, ilkel yılın Takviminde yapıldığı gibi on iki ayı bir yıla ve 30 günü bir aya bağlar. Ve kısa ömürlü Canavarların günleri, yaşayan [sic] krallıkların yıllarına konursa, 1260 günlük süre, üç kralın MS 800’deki tam fethinden itibaren tarihlendirilirse, MS 2060’ta sona erecektir. Daha geç bitebilir ama daha erken bitmesi için bir neden göremiyorum.”
Newton’un Armageddon’u 21. yüzyıla ertelemesi, 18. yüzyılın başlarında yaygın olan gerçekçi ve ateşli din yaklaşımı göz önüne alındığında, tarihin en yıkıcı savaşının kendi yaşamlarında gerçekleşmesinden endişe duyan insanları rahatlatacak nispeten iyimser bir öngörü olarak görülebilir.
Bilim, Din ve Doğa Felsefesi: Sir Isaac Newton’un Dünyası
İnanılmaz becerilerine ve entelektüel yeteneklerine rağmen, Newton bu öngörüyü ortaya koymak için süslü akıl yürütmelere bel bağlamamıştır. Halifax’taki King’s College Üniversitesi’nde bilim ve teknoloji tarihi profesörü olan Stephen D. Snobelen, Newton’un kehanetinin “icat ettiği kalkülüs kadar karmaşık bir şeyi değil, bir çocuğun yapabileceği basit bir aritmetiği içerdiğini” söyledi.
Geçmiş, şimdiki ve gelecekteki olayları analiz ederken Newton, Daniel ve Vahiy Kitaplarında bulunan ve belirli zamanların sonu ve başlangıcıyla ilgili olan 1260, 1290, 1335 ve 2300 gün rakamlarına takıldı. Her bir örnekte bunları ‘bir yıla karşılık bir gün ilkesi’ni kullanarak yorumladı; bu, İncil çok uzun zaman önce yazıldığı için günleri harfi harfine almanın geçmiş kehanetlerin çoktan başarısız olduğu anlamına geleceği gerçeğiyle başa çıkmak için tasarlanmış bir hareketti.
Her iyi bilim adamı gibi (ve Newton tüm zamanların en iyilerinden biriydi), Newton da teorilerine şüpheci bir yaklaşımla ve daha iyi bilgiler ortaya çıkarsa fikrini değiştirme isteğiyle sıkı sıkıya sarıldı.
Snobelen, Newton’un “kehanete dayalı tarih belirleme konusunda temkinli” olduğunu ve “ilahi kehanete dayanan yanılabilir insan tahminlerinin başarısız olmasının İncil’in itibarını zedeleyeceğinden endişe ettiğini” söyledi. Bu kendi kendini hedef alan şüphecilik, dünyanın “daha geç [2060’tan] sona erebileceğini, ancak daha erken sona ermesi için hiçbir neden göremediğini” yazdığında doğrudan kendi tahminine yönelikti.
Newton, 2060 tarihine yaptığı bir başka yazılı atıfta, dünyanın ne zaman sona ereceğini belirleme görevini üstlenme nedenini açıkça ortaya koymuştur:
“Bunu, sonun ne zaman geleceğini iddia etmek için değil, sık sık sonun ne zaman geleceğini tahmin eden [ve] bunu yaparak kutsal kehanetleri, tahminleri başarısız oldukça itibarsızlaştıran hayalperest insanların aceleci varsayımlarına bir son vermek için söylüyorum. Mesih geceleyin hırsız gibi gelir, [ve] Tanrı’nın kendi göğsüne koyduğu [zamanları ve] mevsimleri bilmek bize düşmez.”
Bugün bir bilim adamının İncil’deki kehanetlerle bu kadar ilgilenmesi garip gelebilir. Ancak Snobelen’e göre “Newton bu terimin [modern] anlamında bir ‘bilim adamı’ değil, bir doğa filozofuydu”. Orta Çağ’dan on sekizinci yüzyıla kadar uygulanan doğa felsefesi, yalnızca doğanın incelenmesini değil, aynı zamanda doğada iş başında olan Tanrı’nın elinin incelenmesini de içeriyordu.”
Sir Isaac Newton’a göre, bir bilim adamının dini -ya da Newton’un fizik kadar ciddiye aldığı simya veya astrolojiyi- reddetmesi için hiçbir neden yoktu.
Kaynak: https://www.ancient-origins.net
İnsanların Dünyanın Sonu Geldiğinde Nasıl Davranacağı Araştırıldı