Isaac Newton 2060 Yılında Dünyanın Sonunun Geleceğini Öngördü
Isaac Newton, yerçekimi yasalarını keşfetmesiyle tanınan efsanevi bir bilim adamıydı. Ancak boş zamanlarında Voldemort’a layık deneylerle uğraştı.
“Harry Potter” ın kötü adamı gibi Newton da, fanilerin herhangi bir nesneyi gümüşe veya altına çevirmesine izin veren ve sonsuz yaşam verme gücüne sahip olan mistik bir araç olan filozofun taşını aktif olarak aradı.
Yazar Florian Freistetter, yeni kitabı “Isaac Newton: Evreni Yeniden Keşfeden Deli”de, Newton’u bilimsel zekasına rağmen kendini simyaya adamış, sosyal becerileri olmayan düşüncesiz bir deha ve sert bir tavır olarak tasvir ediyor.
“Simya vardı. . . [Newton için] sadece bir hobi değil” diye yazıyor. “Newton’un fizik araştırmalarını, teolojik ve simya çalışmaları arasına yerleştirdiği bir ‘hobi’ olarak adlandırmak gerçeğe daha yakın olurdu.” Diye ekliyor.
Newton bu hokus pokusa o kadar takıntılıydı ki deneyler yapmak için kendi bacalarını ve fırınlarını inşa etti. Simya arayışını o kadar kutsal sayıyordu ki, onun hakkında hiçbir zaman toplum içinde konuşmadı, sadece şifreli olarak yazdı.
İşte onun yazılarından bir örnek: “Bu kırmızı toz, buna göre Flamel’in erkek kanatsız ejderhasıdır, çünkü normal tozundan çıkarıldıktan sonra, güneş ve ay banyosunun yapıldığı üç maddeden biridir.”
Newton simya tariflerini kasten kafa karıştırıcı tuttu. Altını çoğalttığı varsayılan bir filozof taşı tarifi, “ateşli ejderhalar”, “Diana güvercinleri” veya “cıva kartalları” gibi maddeler içeriyordu.
“Müstakbel ortaçağ simyacıları tarafından karışık metinlerde bu tür kelimelerin bulunması beklenebilir. Yine de Newton’a aitler,” diye yazıyor Freistetter.
Freistetter, The Post ile yaptığı röportajda, “Newton simyayı evreni anlamanın başka bir yolu olarak gördü” diye ekledi. “Gerçek tanrının sadece ruhsal biçimde değil, aynı zamanda özde de her yerde mevcut olduğuna ikna olmuştu. Bu nedenle, bir tür ‘ilahi madde’ olması gerekiyordu; maddenin her şeyden her şeye dönüşmesini sağlayacak temel bir parçası. Newton için. . . Simya çalışması en az bilim kadar önemli ve ciddiydi. . .”
Ocak 1643’te İngiltere’de doğan Newton’un yaşamı boyunca geleneksel bir yol izlemeyeceğine dair erken işaretler vardı.
Freistetter kitapta şöyle yazıyor: “Newton en başından beri tuhaf ve beceriksiz bir adamdı. “‘Bana ne olacak? Ben buna bir son vereceğim. Sadece ağlayabilirim. Ne yapacağımı bilmiyorum.’ Bu iç karartıcı satırları henüz gençken defterine yazmıştı.”
Babası daha doğmadan ölünce, yeniden evlenen annesi onu büyükannesi ve büyükbabasıyla birlikte yaşamaya gönderdi, Newton akranlarından daha akıllı, izole bir gençlik hayatı yaşadı.
Bilimsel bir kariyere başlarken, nihai gerçeği aramak için çoğu kişiden çok daha fazlasını feda etti. Freistetter, genç bilim insanının gece üç ya da dört saat uyuduğunu ve zar zor yemek yediğini belirterek, “En başından beri, Isaac Newton çılgın bir profesör olarak tüm kutuları işaretledi” diye yazıyor.
“Genç bir adamken, ışığın doğası hakkında daha fazla bilgi edinmek için gözüne bir iğne batırdı. . . Newton, göz küresi ile yuvası arasına iğnenin ucunu öyle bir şekilde sokmuştur ki, iğnenin ucuyla göz küresine arkadan bastırabildi. Böylece göz küresinin şeklini değiştirebildi ve bunun görsel algısı üzerindeki etkisini gözlemleyebildi. İğneyi hareket ettirdiğinde değişen, ancak hareketsizken kaybolan farklı boyut ve renklerde halkalar gördü.” Bu, Newton’un gözleriyle aldığı risklerden yalnızca biriydi; ayrıca görme yeteneği üzerindeki etkisini belirlemek için güneş tutulmasına olabildiğince uzun ve sert bir şekilde baktı.
Freistetter, “Bütün bu kendi kendine yaptığı deneylerden görüşünü kaybetmeden kurtuldu ve ortaya çıkan etkilerden derinden etkilendi” dedi. “Güneşe yeterince uzun süre bakarsa, daha sonra gerçek olmadığı açık olan ardıl görüntüleri ve ilginç renkleri görebildi. Araştırmasının ilginç meyvelerine rağmen, Newton aslında gözleri hakkında biraz endişelenmiş ve kendini üç gün boyunca tamamen karanlık bir odaya kilitlemiş, ancak tekrar normal çalışmaya başladıklarında, odadan çıkmıştı.
Bu arada Newton, meslektaşları arasında kullanmak için Yehova Sanctus Unus – veya “kutsal tanrı” – takma adını seçerek simyaya daha da derinden girdi. Dünyanın ne zaman sona ereceğini tahmin etmeye bile cüret etti.
Freistetter, İncil metinleriyle ve Süleymanın Tapınağıyla ilgili kapsamlı araştırmalara dayanarak, 2060 yılında, “Tanrı’nın Krallığının” Dünya’da hüküm süreceği zaman, dünyanın “sıfırlanacağını” tahmin etti. Bu arada Newton, daha yakın bir kıyameti önceden bildirdikleri için diğer kıyamet kehanetlerini kınadı. Newton, “Daha sonra bitebilir, ama daha erken bitmesi için bir neden göremiyorum,” demiştir.
“Newton, dini metinleri incelemeye çok zaman harcadı ve tüm bu hikayeleri sıralamak ve içine almak için geçmiş olayların bir kronolojisini oluşturmaya çalıştı. . . Düzen, ”diyor Freistetter. “Gelecekteki olayların zaten tanrı tarafından belirlendiğine ikna olmuştu. Newton, İncil’den bazı “kehanet içeren” zaman dilimlerini çıkardı. Onun için 2060 yeni bir başlangıç [olacak]; belki savaş ve felaketler eşlik eder ama nihayetinde yeni bir ilahi çağın başlangıcıdır.”
Newton, Mart 1727’de öldü. Simyaya olan hayranlığı, bilim insanının hiç bilinmeyen bir yanını ortaya koydu. Freistetter, “Newton benzeri olmayan bir dahiydi” diyor. “Einstein hariç, ondan önce veya sonra hiç kimse, Isaac Newton kadar bilgimizi ve dünyaya bakışımızı temelden değiştirmedi. Bize dünyanın anlaşılabilir olduğunu gösterdi; doğa yasaları gibi şeyler vardır ve bunlar kesin, matematiksel bir biçimde formüle edilebilir. Modern bilimi mümkün kıldı.” diye ekliyor.
Çeviren: Yasemin AYDIN
Kaynak: New York Post
Isaac Newton’ın El Yazmalarındaki Kıyamet Teorileri Ortaya Çıktı
Isaac Newton’ın El Yazmalarındaki Kıyamet Teorileri Ortaya Çıktı
/Isaac Newton 2060 Yılında Dünyanın Sonunun Geleceğini Öngördü/