Herkesin Kafasının İçinde Bir Ses Duyduğunu Sanırdık – Ama Yanılmışız
Anendofazi Nedir? İç Sesin Eksikliği Beynimizi Nasıl Etkiliyor?
Ancak son yıllarda bilim insanları, herkesin bir iç sese sahip olmadığını keşfetti. Yeni bir çalışma, iç monolog olmadan yaşamanın dilin beyinde nasıl işlendiğini nasıl etkilediğine ışık tutuyor.
Danimarka’daki Kopenhag Üniversitesi ve ABD’deki Wisconsin-Madison Üniversitesi’nden araştırmacıların yaptığı bu son çalışma, iç konuşmanın olmaması durumuna yeni bir isim de öneriyor: anendofazi.
Bu, araştırmacıların 2021 yılında iç sesi olmayan ya da müzik melodisi veya siren gibi sesleri hayal edemeyen insanlar için icat ettikleri bir terim olan anauraliye benzer (aynı olmasa da).
Bu çalışmada iç seslere odaklanan ekip, yarısı düşük düzeyde iç konuşmaya sahip olduğunu söyleyen, diğer yarısı ise çok konuşkan bir iç monologa sahip olduğunu bildiren 93 gönüllüyü işe aldı. Bu katılımcılar, bir dizideki kelimelerin sırasını hatırlamak zorunda oldukları bir görev ve kafiyeli kelimelerin birlikte eşleştirilmesi gereken başka bir görev de dahil olmak üzere bir dizi görevi denediler.
Kopenhag Üniversitesi’nden dilbilimci Johanne Nedergård, “Bu herkes için zor olacak bir görev, ancak hipotezimiz, bir iç sesiniz yoksa daha da zor olabileceğiydi çünkü hatırlamak için kelimeleri kafanızın içinde kendinize tekrar etmeniz gerekiyor” diyor.
“Ve bu hipotezin doğru olduğu ortaya çıktı.”
Günlük yaşamda iç sesler duyduğunu bildiren gönüllüler, iç monologları olmayanlara göre görevlerde önemli ölçüde daha başarılı oldular. İç konuşmacılar daha fazla kelimeyi doğru hatırladı ve kafiyeli kelimeleri daha hızlı eşleştirdi. Araştırmacılar bunun, iç seslerin insanların kelimeleri işlemesine yardımcı olduğuna dair bir kanıt olabileceğini düşünüyor.
İlginçtir ki, gönüllüler kendilerine verilen problemleri çözmek için yüksek sesle konuştuklarında performans farklılıkları ortadan kalktı. Bu gibi durumlarda duyulabilir bir ses kullanmanın iç ses kullanmak kadar etkili olduğu düşünülebilir.
Çoklu görev ve farklı resim şekillerini ayırt etmeyi kapsayan diğer iki görevde ise performans farkı görülmedi. Araştırmacılar bu durumu, iç konuşmanın davranışı etkileme şeklinin ne yaptığımıza bağlı olduğuna dair bir işaret olarak değerlendiriyor.
Nedergård, “Belki de iç sesi olmayan insanlar sadece başka stratejiler kullanmayı öğrenmişlerdir” diyor. “Örneğin, bazıları bir tür görevi yerine getirirken işaret parmağıyla, başka bir tür görevde ise orta parmağıyla dokunduklarını söylediler.”
Araştırmacılar, buldukları farklılıkların normal konuşmalarda fark edebileceğiniz gecikmelere neden olmayacağını vurgulamak istiyorlar. Anendofazinin ve aynı şekilde anauralinin bir kişiyi nasıl etkileyebileceğini anlamak açısından hala çok erken aşamalardayız.
Auckland Üniversitesi’ndeki araştırmadan elde edilen ilk bulgular, ‘sessiz zihne’ sahip kişilerin sözel bilgileri tipik işitsel imgeleme yaşayanlara benzer şekillerde hatırladığını göstermektedir.
Ancak henüz bilmediğimiz farklılıklar da olabilir. Ekibin daha fazla araştırmaya değer bulduğu bir alan, düşünce kalıplarını değiştirmeye çalışmayı içeren bilişsel davranışçı terapi gibi ‘konuşma terapisi’ uygulamalarıdır. Bir iç sese sahip olmak, bazı insanların bunu başarmasını diğerlerinden daha kolay hale getiriyor olabilir.
Nedergård, “Gruplar arasında farklılıklar bulduğumuz deneyler ses ve kelimeleri kendi kendilerine duyabilmekle ilgiliydi” diyor.
“Bunun nedeninin dilin ses yönünü deneyimlememeleri mi yoksa diğer insanlar gibi dilsel bir formatta düşünmemeleri mi olduğunu araştırmak istiyorum.”
Derleyen: Deniz KAFKAS
Kaynak: Herkesin Kafasının İçinde Bir Ses Duyduğunu Sanırdık – Ama Yanılmışız
Şaşırtıcı Etki: Sağlıklı Bağırsak Mikrobiyotası Olanlar Daha Adil Davranıyor
Şaşırtıcı Etki: Sağlıklı Bağırsak Mikrobiyotası Olanlar Daha Adil Davranıyor