Fransa’da At Nalı Şeklinde Olağanüstü Tarih Öncesi Yapı Keşfedildi
Ouche vadisinin kalbinde, Dijon’a sadece birkaç kilometre uzaklıkta yer alan Marliens’in kırsal manzarasının altında, bin yıllara yayılan antik yaşamın kanıtları yatmaktadır. Yerel bir çakıl ocağının genişletilmesine devam edilmeden önce, INRAP arkeologları bölgeyi araştırmak üzere çağrıldı ve Neolitik dönemden Birinci Demir Çağı’nın şafağına kadar uzanan bir insan çabası destanıyla karşılaştılar. Bulguları mı? Tarih öncesi Avrupa anlayışımıza meydan okuyan 6 hektarlık (15 dönüm) bir alana yayılmış şaşırtıcı bir dizi yerleşim, gömü ve esrarengiz yapı.
At Nalı Muhafazaları – Tarih Öncesi Bir Anıt mı?
En eski yerleşim, iç içe geçmiş üç çitten oluşan bir anıtla karakterize edilmektedir. Anıtın merkezinde 11 m (36 ft) çapında dairesel bir çit bulunuyordu. Kuzeyde, 8 m (26 ft) uzunluğunda “at nalı” şeklindeki bir muhafaza dairesel muhafaza ile birleştirilmiştir ve güneyde, merkezi muhafazaya yaslanan açık bir muhafazadır.
İki yan çitin dolgusunda gözlemlenen bir çakıl tabakasının varlığı, bir palisadın (kazıklı çit) varlığını kanıtlamaktadır. Yapılan farklı stratigrafik kesitler, üç çitin çağdaş olduğunu göstermektedir.
Marliens çakıl ocağının genel görünümü, tarih öncesi çitler ortada görülebilir (© Jérôme Berthet, Inrap)
Bu tür bir anıtın benzeri görülmemiştir ve şu anda karşılaştırma yapmak mümkün değildir. Tarihlendirme hala belirsizliğini korumaktadır, ancak hendeklerde keşfedilen tek eserler, Neolitik döneme krono-kültürel bir atıfta bulunabilecek kesilmiş çakmaktaşlarına karşılık gelmektedir. Daha fazla kesinlik için, bu anıtın kronolojisini netleştirmek üzere radyokarbon analizleri devam etmektedir.
Bell Beaker dönemi, çok düz bir yapıda üst toprağın hemen altında keşfedilen birkaç nesne ile kanıtlanmaktadır. Bu eşya demeti yedi çakmaktaşı ok ucu, iki okçu bileziği, bir çakmaktaşı çakmak ve bir bakır alaşımlı hançerden oluşmaktadır.
Bir Bell Beaker okçusunun “panoply “sini oluşturan nesneler. (© Pauline Rostollan, Inrap)
Hançerin bakır alaşımının bileşiminin analizi, kökenini belirlemeyi mümkün kılacak ve bize o dönemdeki ticari alışverişler hakkında bilgi sağlayacaktır.
Okçunun kıyafetinin grafik rekonstrüksiyonu. (© François Gauchet, Inrap)
Tunç Çağı Yerleşimi
Erken Tunç Çağı’ndaki yerleşim, bu dönemden kalan tek yerleşim kanıtı olan birkaç kuyunun varlığı ile karakterize edilir. Bu yapıların dibindeki kil tabakalarının palinolojik (polen) ve karpolojik (tohum) analizleri, MÖ ikinci binyılın ilk yarısında vadinin doğal ortamı ve peyzajı hakkında birçok bilgi sağlamaktadır.
MÖ 1500 ile MÖ 1300 yılları arasında, ovada 6000 m²’lik bir alan üzerinde dört açık ve bir kapalı olmak üzere beş dairesel çitten oluşan bir nekropol yer almaktadır. Toprağın asitliği yanmamış kemiklerin korunmasına izin vermediğinden tam bir gömü ortaya çıkarılamamıştır, ancak 24 m (79 ft) çapındaki en büyük açık çitin hendeklerinde gömü kalıntıları ve bir cenaze ateşi tespit edilmiştir.
Bu yerleşimin tarihlendirilmesi, hendeğinde bulunan beş bakır alaşımlı iğne ve yaklaşık kırk kehribar boncuktan oluşan bir kolyeye dayanmaktadır. Diğer çitlerde toplanan nadir seramik parçaları, bu nekropolün tarihlendirilmesini ve farklı çitlerin eşzamanlılığını doğrulamaktadır.
Marlialıların soyulmasından sonra nekropolün genel görünümü. (© Jérôme Berthet, Inrap)
Ve Sonra, Demir Çağı Halkı
Son olarak, son yerleşim, daha önce tanımlanandan yaklaşık 400 m (1310 ft) uzaklıktaki ikinci bir nekropole karşılık gelmektedir. Birinci Demir Çağı’ndan kalma altı kremasyonun keşfedilmesiyle karakterize edilmiştir. Bir kapakla kapatılan çömlekler, bazen süs eşyalarının (bakır alaşımlı ve demirden bilezikler ve/veya yüzükler) eşlik ettiği tek bir kemik birikintisi içeriyordu.
Laboratuvarda kazılmak üzere çıkarılmadan önce nekropolde bulunan krematin vazo. (© Luc Staniaszek, Inrap)
Yüzölçümü 100 m²’den (1080 ft2) az olan bu küçük nekropolleri teşhis sırasında tespit etmek zordur ve bu komplekslerden biri Doğu Burgonya’da ilk kez kazılmıştır. Yakılmış kemikler üzerinde yapılan çalışmalar, bu birikintilerle bağlantılı cenaze uygulamalarını ve jestleri belirlemek için devam etmektedir.
Bir kremasyon kazısı sırasında bulunan bilezik. (© Luc Staniaszek, Inrap)
Kaynak: https://www.ancient-origins.net
Derleyen: Figen Berber
Tüm Ekosistemleri Kabukları İçinde Saklayan At Nalı Yengeçlerinin Muhteşem Fotoğrafları