Devasa bir galaksi kümesinin ortasında, kimsenin ummadığı kadar büyük fakat soluk galaksiler bulundu. Heidelberg astronomları ultra-diffüz galaksiler olarak bilinen aşırı derecede düşük yoğunluklu galaksileri keşfetti. Dr Thorsten Lisker bu buluşun”dikkat çekici ve şaşırtıcı” olduğunu belirtiyor. Araştırma çalışmaları, Carolin Wittmann tarafından Dr Lisker’ın Heidelberg Üniversitesi Astronomi Merkezi (ZAH) ekibi tarafından gerçekleştirildi. Sonuçlar Astronomi Topluluğu Aylık Bildirimlerinde yayınlandı.
Güneş sistemimiz milyarlarca yıldızdan oluşan çok büyük bir galaksi olan Samanyolu’nun ortasında yer alır. Çıplak gözle yaklaşık 3.000 yıldız görülebilir. Ancak, Dünya ultra-diffüz bir galakside yer alsaydı, gece gökyüzünde sadece birkaç düzine yıldız ve bir galaksinin”izi”görülürdü.İsimlerini ultra-difüzyon görüntüsünden alan bu özel yıldız grupları, görünüşe göre diğer galaksilerende çok daha az sayıda yıldız üretti ya da galaktik çekim kuvvetleri tarafından uzun süre önce yokedildi.
Astronomlar, sadece üç yıl önce bu gibi ultra-difüzyon galaksiler için sistematik olarak araştırmaya başladılar. Büyük teleskoplar ve yeni teknolojiler yardımıyla onları, özellikle de büyük galaksi kümeleri içerisinde buldular. Heidelberg araştırmacılarının şaşırtan durum, Perseus galaksi kümesinin merkezinde yaklaşık 90 tane bu şekilde galaksi tespit etmeleri oldu. Perseus kümesi, 240 milyon ışıkyılı uzaklıktaki yüzlerce büyük ve küçük galaksinin yoğun şekilde oluşturduğu topluluktur. Şaşırtıcı bir şekilde ultra-diffüz galaksilerin çoğu sağlam bir görünümdedir.Güçlü çekim alanına rağmen sadece birkaç tanesi süregelen bozulma belirtileri göstermektedir.
Araştırmanın ilk yazarı ve ZAH’daki Astronomik Bilgi İşlem Enstitüsü’ndeki (ARI) doktora öğrencisi Carolin Wittmann, Hassas ultra-diffüz galaksilerin bir galaksi kümesi gibi yerleşmemiş bir çevrede nasıl hayatta kalabildiklerini kendi kendilerine sorduğunu belirtti. Belki de ultra-diffüz galaksilerdeki yıldızlar, özellikle yoğun koyu madde içeriği nedeniyle yerçekimi ile bağlıdır.Diğer bulunan daha büyük galaksiler ile hiçbir etkileşimsel bulgular olamadığı için araştırmalara göre bu açıklama mantıklı geliyor.
Heidelberg araştırması, 2012 yılında La Palma’nın Kanarya Adalarındaki 4.2 metre uzunluğundaki William Herschel Teleskopu ile elde edilen Perseus galaksi kümesinin uzun pozlama görüntülerine dayanıyor. Proje başlatıcısı ve koordinatörü Dr Lisker”Biz aslında başlangıçta gel-git kuvvetlerinin küçük galaksiler üzerindeki etkilerini ve süregelen yapısal bozulmaları incelemek istedik.Ancak verilerin kalitesi o kadar istisnaidi ki sayısız ultra-difüzyon galaksi bulabildik”şeklinde açıklama yaparak durumun altını çizdi.
Uluslararası ortaklarla birlikte, Thorsten’ın araştırma grubu Perseus kümesinin eteklerinde benzer kalitede veriler elde etmeyi umuyor ve Thorsten Lisker “galaksinin orijinal görüntüsü daha fazla korunarak, çevresel etmenlerin zarar verici gücü daha az güçlü olur”şeklinde ekliyor.
Kaynak: https://www.sciencedaily.com/releases/2017/08/170821123016.htm
Çeviri: Yasemin Aydın