Yunan mitolojisinde kimera; aslan, keçi ve ejderha’nın fiziksel özelliklerine sahip ateş püsküren bir yaratıktır. İnsanlardaki kimera ise vücudu içinde tamamen farklı iki DNA grubuna sahip olan kişidir. Ateş püsküren bir canavar kadar çarpıcı olmasa da bu durum oldukça müthiş bir durumdur.
İnsan kimeraları, fütüristik bir genetik müdahalenin sonucu değildir. Doğal olarak oluşabilirler ve bazı insanlar farklı iki DNA grubuna sahip olduklarının bile bilmezler.
Bu durum bir kemik iliği naklinden sonra ortaya çıkabilir.
Kemik iliği, kemiklerin içindeki beyaz kan hücreleri, alyuvarlar ve trombositlerin yapımından sorumlu olan dokudur. Kemik iliği nakillerinde doktor, alıcının hastalıklı kemik iliği yok etmek için kemoterapi veya radyasyon kullanır, daha sonra bir donörün sağlıklı kemik iliği yerleştirilir.
Scientific American raporuna göre bağışçıların kemik iliği, donörün DNA’sında kan hücrelerini oluşturmaya devam eder. Alıcı böylece bir kimeraya dönüşür.
“Tam kimera durumunda, alıcının kan hücrelerinin yüzde 100’ünde donörün DNA’sı vardır. Ancak kan, hem vericiden hem de alıcıdan gelen DNA karışımı içerebilir buna “karışık kimeriklik” denir.
2015 yapımı Bad Blood filmi, bir seri kanser hastasının kemik iliği vericisine bulaştırmak için kanındaki DNA’yı kullanan bir kanser hastasıyla ilgilidir.
Fraternal ikizler uterus içindeyken ortaya çıkabilir.
Scientific American, bir annenin ikiz bebeklerinden birinin gebeliğin çok erken döneminde ölebileceğini, sonrasında diğer embriyonun ölen bebeğin hücrelerinden bazı hücreleri yutabileceğini ve bu bebeğin iki DNA setine sahip olabileceğini söyler.
2015’te Washington’lu bir adam, teknik olarak oğlunun amcası değil, babası olduğunu söyleyerek babalık testi yaptırdı. Yapılan farklı testler sonucunda bu kişinin tükürüğünde ve sperminde farklı DNA yapıları bulunduğunu ortaya çıktı.
Genetikçiler, onun bir insan kimerası olduğuna inanıyorlardı. BuzzFeed’in bildirdiğine göre, adam ikizdi ve ikiz kardeşinin embriyosundan DNA’sının bir kısmını yutmuştu.
Benzer bir durumu Karen Keegan adlı bir kadın yaşadı.
Testler onun çocuklarının biyolojik annesi olmadığını söylüyordu ancak kanındaki DNA’nın yumurtalıklarındaki DNA’dan farklı olduğu testlerde ortaya çıktı. Doktorlar ekstra DNA’sının muhtemelen ikiz kardeşinden geldiğini söylediler ve 2002’de kadının hikayesi New England Journal of Medicine’de bir rapor halinde yayınlandı.
İkiz kayıp, çok fetuslu gebeliklerin tahminen yüzde 21-30’unda ortaya çıktığından, birçok insan kimera olabileceği halde bunun farkında olmayabilir.
Normal bir gebelik sırasında ortaya çıkabilir
1990’lı yıllarda, bilim adamları eğer bazı fetus hücreleri rahim dışına çıkarsa hamile bir kadının bebeğinden bazı DNA’ları alabileceğini keşfetti, New York Times, bunu “gebelik hatıra” olarak adlandırdı – ancak daha bilimsel olarak “mikrokimerizm” olarak biliniyor.
Bu durumu ispatlamanın yolu erkek çocuğa sahip anneleri test etmek ve yalnızca erkeklerde bulunan Y kromozomlarına sahip olan herhangi bir hücreye sahip olup olmadıklarını görmektir.
Bir çalışmada, araştırmacılar gebelik sırasında veya bir erkek çocuk doğurduktan hemen sonra ölen 26 kadından doku örneği aldılar. New York Times’a göre, her tek örnekte Y kromozomları ile düşük konsantrasyonlarda hücre bulundu.
Bir başka çalışmada, erkek çocuk annelerin beyinlerine bakıldı. Scientific American, kadınların yüzde 63’ünde hatta 94 yaşındaki bir kadında bile erkek DNA izleri bulduklarını bildirdi. Bu, mikrokimerizmin hamilelik sonrası uzun süre dayanabileceğini düşündürmektedir.
Bir mikrokimerizm uzmanı New York Times’a, bu durumun kadınlar arasında “evrensel olmasa da çok yaygın” olduğuna inandığını söyledi. Bu durum hamilelik sırasında bir kadının vücuduna olan büyüleyici şeylerin listesine eklenmeli.
Çeviren: Figen Berber