Kuzey Amerika’da yarasa popülasyonunu tahrip eden beyaz burun sendromunua neden olan hastalığın zayıf noktası UV ışığı olabilir. Beyaz burun sendromu, son on yıl boyunca istikrarlı bir şekilde yayılmıştır. P. destructans veya Pd olarak bilinen mantar Pseudogymnoascus destructans’tan kaynaklanmaktadır.
ABD Orman Servisi, ABD Tarım ve New Hampshire Üniversitesi’nden bir grup bilim adamı P. destructans’ın genetik analizi sırasında mantarın UV ışığına karşı oldukça hassas olduğunu keşfetti. P. destructans, kış uykusu sırasında sadece yaraları bulaştırabilir, çünkü yaklaşık 39-68 derece Fahrenheitta katı bir sıcaklık artışı sergilemektedir. Bununla birlikte, kış uykusundaki hastalık için yarasaları tedavisi etmek oldukça zordur. Mantarın zayıf yönlerini bulmak tedavi stratejileri geliştirmeye çalışan uzmanlar için çok iyi bir haberdir.
Araştırma ekibi, 2 Ocak’ta Nature Communications’da yayınlanan “Yarasaların beyaz burun sendromuna neden olan mantar patojenlerinde ultra-mor ışığa aşırı hassasiyet” başlıklı bir derlemede yapılan bir çalışmada, P. destructans’ın olası bir mantar patojeni olduğunu öne sürdü. Milyonlarca yıl boyunca Avrupa ve Asya’daki yarasa türleriyle birlikte gelişen bu yarasalar, Avrasya yarasalarına karşı savunma geliştirdi. Araştırmacılar, P. destructanlar’ı altı yakın ilişkili patojenik olmayan mantar ile karşılaştıran süreçte, P. destructans’ın UV ışığından kaynaklanan DNA hasarını hastalığa yeni tedavilere yol açabilecek şekilde tamir edemediklerini keşfettiler. Çalışma, ABD Balık ve Yaban Hayatı Kurumu tarafından finanse edildi.
Forest Service’in Kuzey Araştırma İstasyonu ve Orman Ürünleri Laboratuvarı Direktörü Tony Ferguson, şunları söyledi: “Bu araştırma, yarasalar ve insanlar için muazzam sonuçlar doğuruyor. Yarasalar ormanların sağlığının yanı sıra Amerika Birleşik Devletleri’ndeki yiyeceklerin üretiminde önemli bir rol oynuyor ve beyaz burun sendromu için yarasalarla tedavi edebileceğimiz bir dizi araç geliştirmek, bu çok önemli türlerin korunması için önemlidir.”
Araştırma ekibi, WNS’nin mantar patojenlerinin kökenleri ve uyarlamaları hakkında bilgi edinmek amacıyla P. destructanlar için altı tane patojenik olmayan Pseudogymnoascus türü genomu üretti. Karşılaştırmalı genomiği kullanarak, araştırma ekibi, P. destructans’ın önemli bir DNA tamir enziminden yoksun olduğunu fark ettiler; mantarları, farklı dalga boyları ve UV ışık yoğunlukları da dahil olmak üzere DNA zarar verici ajanlara maruz bırakmaya itti. UV-C ışığının düşük doz maruziyetinin P. destructans’ın yaklaşık yüzde 15’inde hayatta kalmasına neden olduğunu ve orta doz maruziyetin ise yüzde 1’den daha az sağ kalıma neden olduğunu buldular. Bu değerler elde tutulan bir UV-C ışık kaynağından yalnızca birkaç saniye maruz kalma demektir.
Madison, Wis.’te bulunan Northern Research Station laboratuvarında bir araştırma botanikçisi ve araştırmanın baş yazarı Jon Palmer şunları söyledi: “P. destructans’ın UV ışığına bağlı hasarları tamir edemediği görülüyor. Işık yokluğunda bulunan organizmaların çoğunun, UV ışığı radyasyonunun neden olduğu DNA’yı tamir etme kabiliyetini koruduğunu, mantarın UV ışığına karşı aşırı hassaslığının hastalığı yönetmek ve yaraları kurtarmak için kullanılabileceğinden çok umutluyuz.”
. Madison’daki Kuzey Araştırma İstasyonu ile araştırmacı bir patolog olan Daniel Lindner ve çalışma hakkındaki ilgili yazar, UV-ışığının beyaz burun sendromundan mustarip yaralar için bir tedavi olarak kullanılabileceğini belirlemek üzere araştırmalara öncülük ediyor. Çalışma, kontrol gruplarına kıyasla UV-ışığına tabi tutulduktan sonra kış uykusu sırasında küçük kahverengi yarasaların hayatta kalmasını ölçecektir. Araştırmacılar, yarasa deri mikrobiyomundaki (hem fungal hem de bakteri topluluklarındaki) değişimleri ölçerek hedef dışı etkilerin olup olmadığını da araştırıyorlar. Ulusal Balık ve Vahşi Yaşam Vakfı, Gelecek İçin Yarasalar Fonu’ndan bir hibe ile finanse edilen çalışma, geçtiğimiz yıl başladı.
Araştırmanın ortak yazarları arasında New Hampshire Üniversitesi’nden Kevin P. Drees ve Jeffery T. Foster da yer alıyor.
Dergi Referansı: Jonathan M. Palmer, Kevin P. Drees, Jeffrey T. Foster, Daniel L. Lindner. Extreme sensitivity to ultraviolet light in the fungal pathogen causing white-nose syndrome of bats. Nature Communications, 2018; 9 (1) DOI: 10.1038/s41467-017-02441-z
Kaynak: https://www.sciencedaily.com/releases/2018/01/180102153209.htm
Çeviren: Bünyamin Tan