Aydaki Ayak İzleri ve Mars’taki Mezarlıklar: Uzay Arkeoloğu Alice Gorman ile Röportaj

Ay’da kalanlar hakkında birçok belge var.

Bir iniş modülünden sökülmüş termal battaniyenin bir parçası gibi kaybolmuş olan şeyler var. Orada bilmediğimiz şeyler olmuş olabilir. Bir Apollo test modülü güneş yörüngesinde gezindi ve daha yeni bulundu.

Burası aslında arkeolojinin ilginç hale geldiği yer. Örneğin, kimsenin, Apollo astronotlarının tüm çizme izlerinin aydaki konumunu hiç bir zaman tam olarak belgelemediğine inanmıyorum.

Nasıl göründüklerini biliyoruz. Orada olduklarını biliyoruz. Onlar, Apollo sitelerinin sayısız fotoğrafında çoğaltılmıştır.

Ama hiç kimse gerçekten onları katalog yaptı mı? Onları bize, bu insan bedenlerinin ay manzarasında nasıl hareket ettikleri, bu çevreye Dünya’nınkinden nasıl farklılaştığı hakkında bize neler söyleyebilecekleri hakkında çalıştı mı?

Arkeolojinin yaptığı, insanların söyledikleri ile gerçekte yaptıkları arasındaki farka bakmaktır. Bu ayak izleri , onlar hakkında konuşmadıkları veya kaydetmedikleri için astronotların bilinçli olarak tanımadıkları şeyleri yaptıklarını ortaya çıkarabilir.

Bu ayak izlerinin arkeolojik bir çalışmasını yaptıysanız, Apollo 11 ile Apollo 17 arasındaki farkları görmeyi bekleriz.

Her astronot mürettebatının öncekinin bilgisini nasıl bir araya getirdiğinin ve takımların ve ekipmanın tasarımının her önceki görevde nasıl değiştirildiğine veya uyarlandığına dair kanıtları görmemiz gerekir. Bunu fiziksel kanıt kullanarak gerçekten çizebilmeliyiz.

Ay’ın mirasını korumak

Aydaki mirasımızı nasıl koruduğumuz konusunda stratejik olmalıyız.

1969’da Apollo 12, ABD’nin 1967’de aya gönderdiği robotik bir iniş aracı olan Surveyor 3’ten sadece 180 metre uzakta indi. Astronotlar Surveyor 3’e yaklaştı ve bir kamera ve Dünya’ya geri dönmek için bazı parça ve parçaları çıkardı.

NASA malzemeleri analiz ettiğinde, Surveyor 3’ün inişinin kendisinin ve kraterin hemen kenarında bulunan Apollo 12’nin inişinin, yüzeyleri aşındıran ay tozu patlattığını buldular.

Bu bize insan yapımı malzemeler için ay tozu tehlikeleri hakkında bir fikir verdi.

Şu anda planlanan yeni görevlerin çoğu, Apollo’ya ve diğer alanlara gitmekten ve ay ortamının insan malzemeleri üzerindeki etkisini ölçmek için kullanabilecekleri analiz için örnekleri taşımaktan bahsediyor.

Bu açıkça, gelecekteki görevlerin daha da planlanması için son derece faydalıdır fakat şu anda bunu yapmanın herhangi bir sistematik yolu yoktur. Apollo bölgelerine yaklaşabilir ve bu süreçte tüm bu ayak izlerini tamamen silebilir ve ay tozunu tekrar karıştırarak daha fazla hasara neden olabilir.

Bir sitenin tamamını kazmamanız için arkeolojik bir prensip vardır. Her zaman kazılmamış bir tortu bırakıyorsunuz ya da duvarlarda kaya sanatı bırakıyorsunuz. Gelecekteki bilim adamlarının örneklemesi için malzeme bırakırsınız, çünkü gelecekte hangi teknikleri kullanabileceğimizi bilmiyoruz.

Öncelikle arkeolojik bir perspektiften bakarsak, oturmalı ve düşünmeliyiz: Tamam, gerçekten hangi materyalleri toplamamız gerekiyor? Araştırmacı 3’ten referans aldık – bununla karşılaştırılabilecek en iyi malzemeler hangileridir?

Belki fiziksel örnek almak zorunda değiliz. Bu sitelerdeki verileri tahrip edici olmadan uzaktan toplamak için kullanabileceğimiz tekniklere sahip olabiliriz.

Ayrıca verilere erişimi de göz önünde bulundurmamız gerekiyor. Diyelim ki, bir Space X ay misyonu önceki bir iniş alanını ziyaret ediyor – belki de Apollo’lardan biri ve örnekleri kaldırıyor, şimdi inceliyor. Bu nesneler, ABD Hükümeti’nin Dış Uzay Antlaşması kapsamında mülkiyetidir. Ancak SpaceX özel bir şirkettir. Bu analizin sonuçlarını rakipleriyle paylaşmaları gerekiyor mu?

Bu konuda henüz çok fazla tartışma görmedim  ancak herkes aya geri dönmeyi planlıyormuş gibi bir çözüme ihtiyaç var.

Uzaydaki mezarlıklar

İnsanların aya gitmesinden bu yana 50 yıl geçti ve şimdi insanlar Mars’a gitmeye odaklandı.

Mars’a gömülen ilk kişi kim olacak? ( FOTOĞRAFIN ALTINDAKİ YAZI)

Fakat başka bir gezegen eve döndüğünde, ilk nesiller doğduğunda, yaşadığında ve en önemlisi, uzayda ölürken ne olur?

Genellikle uzaydaki ilk ölümün onunla olan ilişkimiz için büyük bir dönüm noktası olacağını düşünüyorum. Şimdiye dek hiç bulunmadım. Uzay gemisinden ayrıldıklarında üç kozmonotun öldüğü yer olan Dünya yörüngesine talihsiz bir SSCB Soyuz 11 görevi vardı, ancak Dünya’da kurtarıldılar. (Mürettebat, Soyuz kapsüllerinin basınçsız kalmasına neden olan teknik bir hatadan sonra, Dünya’ya geri döndüklerinde öldüler.)

Örneğin trajik Uzay Mekiği kazalarında başka ölümler oldu, ama gerçekte uzayda olmadılar.

Mars’a yerleşme olasılığı hakkında konuşurken insanların genellikle gözardı ettiği bir şey. Riskler çok büyük. İnsanlar ölecek. Ay’da da herhangi bir insan yerleşimi varsa, muhtemelen ölecekler.

Peki bu, uzaya bakışımızı nasıl etkileyecek?

İlk canlılar zaten ayda öldü. Çin tarafından konuşlandırılan gezici aracında yapılan son deneyde, filizlenmiş olanın içinde çok az tohum vardı ve sonra öldü.

Ölüm zaten “dünya dışında” ve gelecekte daha fazla ölüm bekleyebiliriz.

Bu, uzay hakkında nasıl hissettiğimizi değiştirmek zorunda kalacak. Gökyüzündeki gezegenlere baktığımızda ve orada mezarlıklar olduğunu düşündüğümüzde; belki de ay düzenine veya kırmızı Mars tozuna dahil olan insan bedenleri vardır.

Mezarlık olurlarsa bu yerler bize nasıl hissettiriyor?

2069’da Ay

Şu an aydaki siteler açısından, insan kültürünün indiği yaklaşık 50 farklı yer var ve bunlar oldukça çeşitli. Çok sayıda SSCB malzemesi, büyük miktarda ABD malzemesi – aynı zamanda Japon, Hint ve Çin.

1969’da astronot ve Apollo 10 komutanı Thomas P. Stafford’un yüzüne yakından bakıyor. Astronotlar sosyal medyada zaten çok aktifler ve bunun artması muhtemel. ( FOTOĞRAFIN ALTINDAKİ YAZI)

Geleceğe 50 yıl bakarsak, bu manzaraların daha da çeşitleneceğini bekliyorum. Şu anda belki uzay gemisi sayılmayan, ancak aya kendi görevlerini gönderen birçok ülke olacak. Veya belki de başkalarının görevlerinin bir parçası olan deneyler yaptılar. Belki kendi astronotlarını gönderdiler.

Bence ay, kültürel olarak çok farklı olacak, ayrıca bu farklı kültürleri de yansıtan arkeolojik bir kayıt olacak.

Maden tesislerinin de olacağını bekleyebiliriz. Bunların Güneş’in 2 milyar yıldır parlamadığı kraterlerde, ay kutuplarına odaklanması muhtemeldir. Bunca zamandır derin gölgedeydiler. İnsanların yakıt için kullanabileceği bu değerli kaynakla dolu: su buzu. Bu nedenle kraterler gelecekteki ay endüstrilerinin sanayi merkezleri olabilir.

Bunların hepsini Dünya’nın yüzeyinden görmeyebiliriz – ancak yüzey görüntülerini sürekli olarak izleyen uydular olacak, böylece orada neler olup bittiğini görebiliriz.

Takip etmeyi sevdiğimiz belirli astronotlarımız olabilir. Sosyal medya akışlarında, ayda neler yaptıkları hakkında sürekli güncellemeler olabilir.

Bu astronotların günlük yaşamlarına çok yakından karışabiliriz.

Muhtemelen kendimizi robotlara yansıtmamızı ve ay yüzeyinde küçük bir gezinti yapmamızı içeren bir tür turizmi olacak.

Ancak, ay turizm endüstrisinin insanların hayal ettikleri şekilde tam anlamıyla çıkamayacağından şüpheliyim – çünkü aydaki teknolojiler ve kaynaklar hakkında özel bilgilerin korunmasında çok fazla risk altında olacak.

Gelecekte astronot olmayı düşünmek artık nadir olmayacak. Şu anda, 500’den fazla kişi uzayda olmuştur. Sadece çok az sayıda Apollo astronotu aya vardı.

İleriye baktığımızda, ayda ve arkada kalmış yüzlerce insan, hatta belki binlerce insan olacak. Bu deneyimler artık nadir ve sıra dışı olmayabilir.

İnsanların ayda yaptıkları işle ilgili hikayelerini anlattıklarını duymaktan bıkabiliriz. Belki bu olağandır. Ay sadece Antartika’yı düşünmek gibi olacak. Uzak ama yine de dünyamızın bir parçası.

Kaynak: http://www.bizsiziz.com/footprints-on-the-moon-and-cemeteries-on-mars-interview-with-space-archaeologist-alice-gorman/

Çeviri: Simge Kara

46 Paylaşımlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Solve : *
30 + 1 =


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.